In de tram

De tram die mij naar Nootdorp bracht, kwam laat. Al te lang had ik op het perron staan wachten, geen pretje in de regen en wind. Er staan hokjes, maar je voelt het toch. De trambestuurder had een goede dag. Hij keek opgewekt, legde enthousiast uit bij welke halte ik moest uitstappen en hij straalde daarbij een vreugde uit alsof hij elke dag opnieuw zijn jongensdroom waarmaakte. Fijn, de tram besturen.

We vertrokken. Na een paar haltes begon ik rond te kijken. Er was iets onaangenaams in de tram. Kwam het van achter? Neen. Opzij van mij zat niemand. Voorin. Ik keek recht in de spiegel van de trambestuurder en zag zijn blije ogen en daarna zijn mond, die hij tuitte. De trambestuurder floot. Niet zachtjes voor zich uit, maar met een scherp geluid dat als een mes door het gemurmel in de tram sneed. Ik verhuisde een paar plaatsen naar achter, en weer en nog een keer. Maar overal in de tram snerpte dat gefluit.

Een tram is geen huiskamer waarin de bestuurder zijn gasten ontvangt. Het is een openbare ruimte. Een kleine ruimte bovendien, waarin mensen dicht op elkaar zitten. Dan heb je rust nodig. Kalmte. Het gefluit maakte me zenuwachtig en ik keek of er iemand was die ik kon slaan. Een mevrouw plukte steeds geagiteerder aan haar tas. Ik zag hoe een bejaarde dame met haar loopstok begon te stampen. Meerdere vrouwen bereikten langzaam het kookpunt, want dat mannengefluit doet iets met ons.

De trambestuurder floot heerlijk door, onwetend van wat er achter zijn rug gebeurde. Toen ik in Nootdorp uitstapte, kolkte de tram van onderdrukte agressie. Ik weet niet wat er toen gebeurd is, maar ik vrees voor de trambestuurder.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl