|
Wildeman
Onder de brug zat een man. Gewoon,
om te schuilen voor de regen die met bakken uit de lucht was
gevallen en vast straks weer begon. Hij keek voor zich uit,
naar de muur tegenover hem. Misschien was hij een beetje gespannen,
maar gelukkig stonden er naast hem wat blikjes bier. Lekker.
Ik moest langs de man, omdat ik naar de tramhalte wilde.
Dat beviel me niks. Het was een wildeman, met lang haar, een
woeste baard en kleren die niet wisten dat er wasmachines
bestonden. Zo'n man van wie je alles verwacht, behalve het
goede. De wildeman was voor mijn bestaan onverschillig, ook
toen ik hem groette: "Hallo." Hij schrok en maakte
een donker geluid. Toen keek hij meteen weg.
Dat krijg je als je in Laak bent. Kort kijken is daar genoeg,
als je al kijkt. De jongen met zijn hond die ik daarna passeerde,
negeerde me. Doen of de ander er niet is, dacht ik, het is
een manier om elkaar de ruimte te geven. Alleen worden we
op die manier nooit één in de stad, wanneer
afstand de enige manier is om een voorbijganger te verdragen.
Ja, de gemeente maakt duizend plannen voor het Haagse burgerschap,
maar dat is beleid, het moet toch uit onszelf komen.
In dat licht bezien had ik best vriendelijker kunnen zijn
tegen de wildeman. Bier vind ik vies, maar een slijterij waar
ze whiskey verkopen is altijd dichtbij, en dan hadden hij
en ik over de regen kunnen praten. Maar ik liep haastig door,
vol wantrouwen tegen Laak, op weg naar de Bijenkorf, om daar
op stand te gaan plassen. Pas later bedacht ik dat zoiets
ook onder de brug had gekund, maar toen hoefde ik niet meer.
Onder de
bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties
produceert Vilan van de Loo creatieve
teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl |
