Naar de hamman

Elk verstandig mens dient zichzelf van tijd tot tijd eens flink bang te maken. Gewoon, omdat het kan. Angst is onderschat. Met schaamte en verlegenheid heb je een trio emoties dat je meteen de weg wijst naar wat echt belangrijk is in het leven. Grote gedachten bewijzen hun waarde in kleine daden, en daarom besloot ik naar de hamman te gaan. Die zit in de Rubensstraat, even voorbij de worstelvereniging.

Niet dat ik ooit de hamman had bezocht. Wel was ik er al jaren nieuwsgierig naar. Oosterse toestanden met water en intimiteiten, zoiets moest het wezen. Dat vond ik eng. Die dingen lopen zo snel uit de hand. Op de website van de Haagse hamman zag ik foto’s van een lege ruimte, die iets weghad van een Indische mandikamer en een westerse badcel. Ze hadden ook een buiksteen, stond er te lezen, maar niet wat je daarmee moest doen. Alles zou uitgelegd worden, beloofden ze, zelfs het nut van een waterbakje.

Een paar dagen later zat ik op een stenen bank in de hamman. Als een bang aapje klemde ik mijn handen om de rand, zoekend naar houvast, terwijl ik rondkeek. Want wat de foto’s niet hadden getoond, zag ik nu om mij heen: minstens honderd vrijwel naakte vrouwen, van allerlei kleuren en maten en leeftijden. Ze deden wat ik ook moest doen: jezelf insmeren met olijfzeep of klei, dan met het bakje warm water opscheppen en jezelf zo afspoelen. Onder de douche kon ook. Tussendoor stoombad. Zo eenvoudig als ik het vandaag zeg, zo ingewikkeld leek het die middag. Mijn zeep wilde niet schuimen. De klei viel van mijn huid. Ik had geen washandje bij me. Kundig met het waterbakje omgaan lukte evenmin. Op weg naar het stoombad gleed ik bijna uit op de gladde tegels. En op de buiksteen, een groot stenen plateau, ging ik op mijn rug liggen. De mevrouw van de hamman die met strenge ogen rondkeek, zag me stuntelen. “Nee, anders”, zei ze, “even luisteren”.

Het waren moeilijke uren. In de minderheid als Hollands meisje, niet begrijpen dat vrouwen zo onbevangen elkaars lichaam konden vertroetelen zonder dat er één hormoon aan te pas kwam, nul gevoel voor de zelfbehandeling en dat alles meemaken slechts gekleed in een witte onderbroek. Ook al geen goede keuze. Bang ging ik heen, bang kwam ik terug. Het was een geslaagde middag. Met angst komt je nog eens ergens.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl