KinderDitz

De beschaving van kinderen begint in Den Haag. Ik ben er optimistisch over en dat is uitzonderlijk. De belangrijkste reden dat ik geen kinderen heb, zijn de kinderen zelf. Met opvoeding bereik je veel, maar veel kan ook weer verdwijnen. Reinildis van Ditzhuyzen gelooft in de vooruitgang. Ze schreef een etiquetteboek voor kinderen en presenteerde dat in het Benoordenhout. De KinderDitz. De gemeente gaat duizenden exemplaren uitdelen. Nu komt alles goed.

Dat wil zeggen, er moet eerst nog veel werk gedaan worden. Al heeft Reinildis de helft al gedaan met dit en andere etiquetteboeken. Daarna komt het aan op de kinderen zelf. En hun ouders. De scholen. Plus alle andere mensen die het goede voorbeeld moeten geven en het slechte moeten corrigeren. Dat zijn wij allemaal, op de een of andere manier. Daar beginnen de problemen.

Voorbeeld. U staat als enige passagier bij de tramhalte. Het is avond. Daar komen twee oudere kinderen aan, die vrolijk spelen met een vlindermes en daarbij traditionele Haagse vloeken bezigen. Vraag: wat doet u? Zwijgen of de potentieel lieve kindertjes tot het inzicht brengen dat zoiets de sfeer in de openbare ruimte wat onprettig maakt? Ik zou het niet weten, los van schreeuwen en iets met een stiletto, maar dat staat geen enkele etiquette toe. Met dit voorbeeld is de zaak op scherp gesteld. We hebben opeens twee soorten kinderen. Het soort dat te redden is, in het Benoordenhout woont en ontvankelijk is voor een KinderDitz. En het andere soort, dat graag met vlindermessen speelt. Die gooien elk boek van de gemeente meteen in een leuk brandje.

Benoordenhoutse kindertjes leren de kunst van de wellevendheid spelenderwijs met de KinderDitz. De anderen zijn aangewezen op het gatenkaas-systeem van jeugdzorg en jeugdopvang, dat zich vooral kenmerkt door het feit dat het niet werkt. Toch ben ik blij met het boek, en nog blijer met het vooruitgangsoptimisme van Reinildis zelf. Boek na boek brengt ze uit, vol met aanwijzingen hoe beleefder met elkaar om te gaan. Het is een groots eenvrouwswerk dat ze verricht en dat nog wel in horkerig Nederland. Was ze overzee geboren, dan zou heel Engeland aan haar voeten gelegen hebben. Maar wij hebben haar, of liever gezegd, zij heeft ons.

Verwacht u dat zelfs vlindermeskindertjes ooit "neemt u mij niet kwalijk" zullen zeggen? Reinildis wel. Als we over een generatie of wat beschaafde kinderen hebben, weten we wie we een bedankbriefje mogen sturen.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl