|
Bij de dood van een poes
Toen ik de telefoon neerlegde,
keek ik mijn kleine rode kater zwijgend aan. Tim keek terug.
Er was iets gebeurd dat hem en mij ook zou overkomen, liever
later dan vroeger, maar komen zou het. Suske was dood. Een van
de poezen van mijn zusje, ze heeft er vier, en nu dus nog drie.
Wat nog veel is, al doet dat niets af aan het verdriet om het
missen van een huisdier.
Suske was een weekje terug negentien jaar geworden. Dat is
een leeftijd waarop je als mens op het internet gaat zoeken
naar veel oudere poezen, gewoon om jezelf gerust te stellen.
Die waren er, al zagen ze er anders uit dan Suske. De oude
dame was de laatste maanden erg mager geworden, ze lustte
haast geen eten meer en moest gesmeekt worden om een brokje
in haar bekje te nemen. "Eet nou, toe, je kunt het, doe
het voor mij". Dan knaagde Suske lusteloos iets weg.
Uit beleefdheid. Ook had ze kwalen, steeds vaker en elke keer
iets anders. Uiteindelijk stond ze zelfs onverschillig tegenover
de dierenarts, wat zeer on-Suske was. Mijn zusje begreep het:
"Ze is gewoon op". Dat hadden we eerder met Oma
meegemaakt. Zo mens, zo dier. Op een dag verschrompel ik ook.
Op vrijdagochtend deed mijn zusje het laatste wat ze voor
Suske kon doen. Ze zei, dat het niet meer hoefde. Mijn zusje
belde de dierenarts en daar kreeg Suske twee prikjes. De eerste
om een beetje te slapen, de tweede om voor altijd te slapen.
Daarna ging het magere lijfje naar hetzelfde dierencrematorium
in Limburg. Ze zal verstrooid worden op zee, net als de vorige
poes en mijn zusjes schoonvader. Bijna knus.
Nu is het dus wat leger in huis. Die pootjes hoor je niet
meer lopen. De drie overgebleven poezen hebben nergens last
van en missen Suske niet. Hun prioriteiten zijn ongewijzigd:
eten, slapen en aandacht. Mijn zusje heeft twee flessen wodka
met theesmaak gekocht, zodat ze de scherpe kantjes van het
verdriet een beetje kan wegdrinken. De drank was in de aanbieding.
Wij uit de familie, die Suske hebben gekend, zijn allemaal
op een andere manier van slag. Afscheid nemen van een huisdier
geeft verdriet maar ook gedachten over de tijd die sindsdien
voorbij is gegaan. Zo snel, en zijn we wel lief genoeg geweest
voor Suske, zijn we het wel voor elkaar? Leven in het licht
van de dood maakt de antwoorden ongewoon helder.
Onder de
bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties
produceert Vilan van de Loo creatieve
teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl |
