|
Bruinvis
Er lag een bruinvis op het strand.
De vis zuchtte en hoestte water op. De dierenambulance arriveerde.
Men legde de vis op een brancard. Toen bewoog de bruinvis zich
even heftig en stierf. In diezelfde tijd is er een man gevonden
in een restaurant, gevestigd aan de Zoutmanstraat, dood, de
politie sluit een misdrijf niet uit. Sporen van geweld zijn
aangetroffen.
Misschien had die man een gezin, kinderen die naar zijn thuiskomst
uitkeken, een oude moeder die pas nog bloemen van hem had
gekregen, er is immers liefde genoeg voor iedereen, maar toch
deed zijn dood mij niks. Het leek op een doorsnee liquidatie
uit een doorsnee maffia-film, elke avond te zien in de herhaling
op televisie. Ik dacht aan de aangespoelde vis, groot en onhandig
op dat strand, wanhopig terugverlangend naar de zee, en ik
kon wel huilen.
Om mijn verdriet te verdiepen, ging ik langdurig op het internet
lezen over bruinvissen, dat ze op walvissen lijken en graag
garnalen eten. In het dolfinarium in Harderwijk kun je naar
ze gaan kijken. Ik kwam er nog nooit, terwijl ik ooit manisch
nieuwsgierig was naar zeeschildpadden en toen veel aquaria
heb bezocht. Uiteindelijk vond ik er eentje en keek de zeeschildpad
recht in de ogen. Die staarde naar mij terug, aan de andere
kant van het aquariumglas en zwom bedachtzaam weg. Ik was
gezien. Op een vreemde manier was mijn zoektocht daarmee voltooid.
Alles dat zwemt heeft mijn aandacht, zolang het tenminste
een vis is. Die kracht, dat soepele, zo'n vastberadenheid
in bewegen. Een vis is altijd op weg, al weten wij niet waarheen.
Dat is het eeuwig menselijk tekort, wat zich vaak laat gelden,
al is het op de een of andere manier in de zomer zichtbaarder.
Dan hangen we wat hier of daar, klagen over vakanties en sleur,
we kunnen niet tegen de hitte en we konden evenmin tegen de
kou. We weten eigenlijk niet meer wat ook al weer de bedoeling
was, en waarvan eigenlijk, dat beseffen we evenmin. Hangende
mensen in de zomer, het doet me pijn om te zien.
Wat zou er gebeurd zijn met de grote bruinvis? Is zijn lichaam
aan de zee teruggegeven, begeleid door een ritueel van gebed,
uitgesproken door een man in zwart pak, die zijn hoed in de
hand houdt? Even zal de grote vis dan bewogen hebben, als
de golven hem oppakten en naar de diepte brachten. Een vis
op het droge, mensen in de zomer, ergens is er een verband.
Onder de
bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties
produceert Vilan van de Loo creatieve
teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl |
