December 1967

Mijn zusje had nog een foto van Oma, zei ze. En of ik daar belangstelling voor had, Oma stond er mooi op. Ja, natuurlijk, en daarna dacht ik er niet meer aan. Wel aan de voorbijgaande zomer en het nieuwe seizoen dat eraan kwam, en hoe de theaters het gingen redden, en of het wel mooi weer zou zijn op de Uitmarkt. Toen arriveerde de foto.

Eigenlijk heb ik Oma vooral de laatste jaren van haar leven gekend, toen ze uitgegroeid was tot de tiran van het bejaardentehuis, haar jongste zoon en de rest van de familie. Ik lachte vaak om alles wat Oma deed, maar in het geheim bewonderde ik haar pit. Al was ik wel blij dat ik niet de buurman in het tehuis was, die door Oma weggepest was. Haar jongste zoon - een man van in de vijftig - boog voor Oma's wil, want die was zijn wet. En haar oudste dochter, mijn moeder, was nog boos om dingen die gebeurd waren. Oma's sterfbed heeft veel weggevaagd, ook de banden tussen haar kinderen, maar de herinneringen bleven. Later wil ik ook zo worden, al heb ik dan zelf geen kinderen. Een bejaardentehuis moet ergens te vinden zijn. Dan heb ik een kijvende stem, zoals Oma had.

De foto kwam, goed ingepakt tussen kartonnetjes. Achterop stond 'december 1967'. Het was een kleine zwartwit foto, gemaakt in een studio. Ik herkende Oma, maar ik zag een vrouw die ik nooit gezien had. Ze droeg een zwart jurkje, lijkend op het beroemde kledingstuk van Audrey Hepburn. Oma's haar was kort en modieus. Ze droeg een sieraad om haar hals dat ik ooit in het juwelenkistje van mijn moeder heb gezien. Het langste keek ik naar haar gezicht. Ze keek dromerig in de verte, vol van verlangens naar een toekomst die zonder twijfel goed en mooi zou zijn. Die rotoorlog was eindelijk voorbij, haar man leefde gelukkig nog, de kinderen waren gezond. Ze voelde zich gelukkig en mooi, dat stond op haar gezicht te lezen. Middenin het volle leven stond ze. Een vrouw met tederheid.

Ik moest ervan zuchten. Want waar had het leven Oma ingehaald? Er lagen tientallen jaren tussen deze vrouw en de kijvende stem die ik later hoorde. Natuurlijk, Opa dood, familieruzies, lichamelijke klachten. Aan haar kan ik niet meer vragen wanneer zij ophield met dromen en verlangen. De foto heb ik op mijn tafel gezet. Zoals Oma toen was, zo wil ik altijd zijn en blijven.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl