Naar Duitsland

Op de een of andere manier kwam het er maar niet van, en dat stemde me op een vage manier tevreden. Naar Duitsland gaan leek me iets, nou ja, dat kon altijd nog, bijvoorbeeld in een volgend leven. Tot er een uitnodiging kwam om in Osnabrück een bokstoernooi bij te wonen. Trein, taxi, sporthal, en nauwelijks honderd passen te zetten op Duitse grond. Dus ik ging.

Vanaf Schiphol ging er een directe trein naar Osnabrück. Vier uur lang duurde het, dus ik nam een dik boek mee. Maar van lezen kwam niets omdat ik een vreemde onrust in mij voelde. Die groeide naarmate de reis vorderde. Bij elk station klonk ook in het Duits waar we waren en waar we heen gingen. Er zaten weinig passagiers in de trein. Ik zat alleen en keek naar buiten, en voelde hoe er in mij langzaam maar zeker een storm opstak aan anti-Duitse gevoelens.

De hevigheid ervan verbaasde me. Ik ben van na de oorlog, mijn familie is er goed doorheen gekomen, opa zat zelfs de nazi's dwars en dan toch dit hevige, vol weerstand en haat.

Het eerste Duitse station was Bad Benthem. Grauw, met een gesloten kiosk. In de trein stapte een groepje van drie mannen. Ze liepen met harde passen door het gangpad en keken iedereen even strak aan, mij ook. Op de rug van de jacks stond in grote witte letters Polizei. In gedachten zei ik enkele Duitse scheldwoorden. De conducteur die daarna kwam, had een typische snor, wat me weer andere scheldwoorden in gedachten bracht. Maar ik zweeg. Want het begon me duidelijk te worden dat dit een eenvrouwsoorlog was, die misschien niets met de werkelijkheid om me heen te maken had.

Oorlog is besmettelijk. Lees erover, kijk naar foto's, luister naar oorlogsverhalen en het kan zomaar in je gaan zitten. Vooral als er iemand is, die dat meemaakte en die jou aanraakt. Door die aanraking, huid op huid, vloeien de emoties over van de een naar de ander. Zo ben ik dankzij sommige Indische mensen ook aan een diepe wrok tegen de Japanners gekomen. Niet van mij, wel in mij.

In Duitsland heb ik vooral mezelf ontmoet. Ik wist niet dat ik zo kon haten, dat ik zoveel oorlog in mij had. Dat zal voor meer mensen gelden, die allemaal, net als ik, een weg naar iets van vrede moeten zien te vinden. Maar hoe, dat weet ik nog niet.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl