|
Geld in huis
Er viel een discrete envelop
op de deurmat, waarin een verleidelijk aanbod stond van een
organisatie die zich ‘De Helpende Hand’ noemde. Leningen.
Eigenlijk vroegen ze nauwelijks rente, en toch had ik dan opeens
duizenden euro’s geld te besteden. Zowat voor niks. Ik
keek ernaar met een belangstellend oog. Geld is veiligheid.
Sinds het gedonder met de banken begon, ben ik twee-euro-munten
gaan sparen. Elke keer als ik terugkom uit de stad, kijk ik
mijn portemonnee na. De munten gaan in een grote glazen pot,
die nog van oma is geweest. Soms til ik de pot op, om het
gewicht in mijn handen te voelen. Tellen doe ik dat geld nooit,
het is zichtbaar aanwezig en daarom stelt het me gerust. Ook
heb ik een groeiend verlangen om het spaargeld dat ik heb,
in huis te halen. Gewoon, in een sigarenkistje. Of bij de
munten in een glazen pot. Ik wil het zien, ik wil het voelen,
ik wil zeker weten dat het er is.
Dreigend geldgebrek maakt me bang. Niet zozeer om kleren
van het Leger des Heils te dragen, daar kocht ik vroeger jaren
’50 mantelpakjes, zette er nieuwe knopen aan en voelde
me extreem hip. Wat armoede is, heb ik vroeger wel geleerd.
Dat je moet uitrekenen wanneer je naar de schoenmaker kunt.
Of opeens geen geld meer hebben, terwijl je nog een week moet
door zien te komen voor er weer wat komt. Dat soort dingen.
De angst voor het tekort.
Een paar dagen nadat mij gratis geld werd aangeboden, stond
er een bericht in de krant over een toename van gezinnen die
diep in de schulden zaten. Eén op de vijf Nederlanders
heeft geldzorgen. Er komt een hulpoffensief van het Nibud,
de Consumentenbond en allerlei andere organiaties. Die gaan
verstandige woorden spreken over budgetteren, sparen en grote
uitgaven zien aankomen. Ook komen er brochures om de mensen
te redden en te sturen. Schuldhulpsanering kan de toestroom
van probleemgezinnen nauwelijks meer aan. De voedselbanken
evenmin.
Het is een beklemmend beeld, dat van mensen in geldnood.
Niemand kiest voor de ellende van het eeuwig geldtekort, de
domme big spenders vormen een kleine minderheid. Eigenlijk
kan het iedereen overkomen. Even niet opgelet, de troost van
het kopen, of je bank die omvalt. Pech.
Dus daarom heb ik tegenwoordig die glazen pot met munten.
Geld om vast te houden, houvast. Misschien toch dat sigarenkistje.
Een oude sok onder het matras. Tegen de angst.
Onder de
bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties
produceert Vilan van de Loo creatieve
teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl |
