Krakende trams

Iedereen die ik erover sprak, wist ervan en kende iemand die er nog veel meer van wist. De trams van de HTM kraken, niet een beetje, maar steeds erger. Langer, ook. En niet alleen in de bochten, maar ook op rechte stukken wat een doorsnee tram zonder het kleinste piepje moet kunnen afleggen. Ikzelf begin dan mijn monoloog over een tramrit met steeds harder gekraak waarbij ik uit angst steeds dichter bij de bestuurder was gaan zitten, bijna bij hem op schoot, maar hij rookte en dat vind ik vies.

Dat ik tegenwoordig meer dan gewoonlijk op trams let, heeft een reden die de buiten-Hagenaars ontgaat. In de trams - niet in allemaal, alleen op de mooiste routes - komen reclames te hangen voor de krant. 't Zijn eigenlijk informatieborden, zodat ook de mensen op de hoogte zijn die door toeval niet weten dat er weer een echte Haagse krant is. Zo'n bord legt dat dan uit, als je tenminste niet afgeleid wordt door gekraak. Want we weten uit de rampenfilms hoe zoiets verder gaat. Eerst kraken. Dan scheuren. De voorste helft van de tram dendert verder op de rails. De achterste helft slingert in de lucht, schreeuwende passagiers klemmen zich aan de randen vast, tevergeefs. Het journaal: "Vervoersdrama in Den Haag".

Ik belde de HTM Consumentenlijn waar iedereen, dat zei de HTM website tenminste, terecht kom met "vragen, ideeën en klachten". Een opgewekte man nam de telefoon op en luisterde geduldig, en vroeg efficiënt: "Wat is het wagennummer van de tram?" Ik zweeg. Een wagennummer had ik niet. "Waar staat zoiets?" informeerde ik. De man: "Voorop de tram, in de wagon, mevrouw, u kunt het overal vinden". Maar ik had het niet. Ik weer: "Maar hoe kan een tram gaan kraken, in het algemeen gesproken?" Ik was lastig. Hij wou van me af. De man knorde: "Mevrouw, ik heb geen verstand van trams, dat heeft de afdeling railmaterieel. Als het echt erg was geweest dan had de bestuurder wel gestopt. Goedemiddag". Waarmee mijn contact met de HTM Consumentenlijn ophield, toch nog plotseling.

Dat geeft allemaal niet. Bij de HTM hebben ze het te druk om vervelende vragen te beantwoorden en als de bellers dan geen wagennummer bij de hand hebben, is er helemaal geen beginnen aan. Voortaan neem ik pen en papier mee als ik ga trammen, wagennummers, naam van de chauffeur en voor de zekerheid van zijn kinderen en kindskinderen. O, dat de trams behouden blijven, juist nu!

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl