|
Ontkleed
Plotseling was het er, een vroege zomer. Warme dagen, die Nederland
meteen elk gevoel voor beschaving deed verliezen. Mannen en
vrouwen, kinderen ook, hulden zich in versleten oude lappen
die voor kleren moesten doorgaan. Zo gaan ze de straat op.
Nu zullen velen van u zeggen: 'maar het is zo warm!' Jawel,
zeg ik, en wat dan nog? Als de temperatuur stijgt, daalt dan
uw gevoel voor fatsoen? Is uw fatsoen afhankelijk van de temperatuur?
Dat zijn we er beroerd aan toe, wat helaas te zien is op elke
dag dat het zo warm is.
Hoor eens, we zijn een klein land waarin we, zeker in de
Randstad, dicht op elkaar wonen. Dat betekent een overvolle
openbare ruimte. Daar moet steeds meer in gebeuren: luidkeels
telefoneren, picknicken (een modern mens gaat dood zonder
elke vijf minuten een consumptie) en het bezichtigen van kinderen
die speciaal rondrennen om iedereen de hoofdpijn in te krijsen.
Inderdaad, overvol, en 't wordt steeds voller, dat voorspel
ik u. Afstand zal ons redden. Op deze zomerse dagen is dat
onmogelijk.
Ik wil niet op straat lopen en overal vrijwel blote borsten
zien met als rechtvaardiging 'omdat het zo warm is'. Ik wil
niet dat er mannen rondlopen zonder bovenkleding en in kleine
korte broeken, 'omdat het zo warm is'. Ik wil geen halfnaakte
hangjongeren 'omdat het zo warm is'. Ik wil niet weten wat
voor lichaam wildvreemde mensen hebben. Dat ze thuis zo gaan
rondhangen. Of op het naaktstrand. Maar niet in de openbare
ruimte waar wij tot elkaar veroordeeld zijn. Dat is me te
intiem.
Misschien moet ik toleranter worden. Geloof me, ik heb het
overwogen om alles goed en best te vinden, om me nergens wat
van aan te trekken, en mezelf te sussen met dat iedereen toch
heus moet kunnen doen wat iedereen prettig vindt. Vergeet
het. Tolerantie lijkt me te veel op onverschilligheid. Met
die houding zijn we aan dat harde getelefoneer gekomen waar
we allemaal een bloedhekel aan hebben. Dat moest eerst ook
kunnen en nu kan het niet meer. Beetje opletten, dus. En blijven
protesteren.
Vorige week zag ik een zwarte man in jurk en tuniek, lange
broek en lange mouwen, Afrikaanse print. Hij zag er opgewekt
uit en liep met snelle pas op weg naar een bestemming. Om
hem heen puffend Holland, half bloot, in het beginstadium
van verbranden, zich ergerend aan alles en elkaar.
Het is tijd voor nieuw fatsoen.
Onder de
bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties
produceert Vilan van de Loo creatieve
teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl |
