|
Op de foto
Opeens stond hij voor me, een
man uit mijn verleden. Hij zei: "Hallo, ken je me nog?"
en ik zei: "Jawel, hoe gaat het met je?" We hadden
elkaar lang niet gezien, zeker tien, vijftien jaar. Wat zeg
je dan? Eenvoudige banale zinnen. "Je bent niets veranderd".
We zeiden nog meer, maar eigenlijk ging het gesprek ergens
anders over. Niet over dat werk, die school of daarheen geweest.
Hij liet me een foto van vroeger zien, waar ik op stond. "Ach",
zei ik neutraal, en dacht zou hij die altijd bij zich hebben
en moet ik dat zeggen. Voor omstanders zag het er gewoon uit,
twee mensen die elkaar terugzagen. Niemand zag wat ik voelde.
Iemand van vroeger opnieuw ontmoeten betekent jezelf terugzien.
Wie je toen was. Wat je droomde. Waar je naar verlangde en
waarvan je ook zeker wist dat het zou komen, je rekende er
zowat op. Ik keek naar mijn leven en schrok. Zo snel was die
tijd voorbijgegaan. Wel goed gebruikt, de opleiding heb ik
afgemaakt, daarna heb ik boeken geschreven en lezingen gegeven,
ik heb gereisd, anderen liefgehad, doden betreurd en onderweg
een beetje wijsheid opgedaan, hopelijk. Toch was opeens al
die tijd verdwenen, opgemaakt aan grote idealen en het dagelijkse
leven. En ik keek naar de tijd vóór me, een
plukje van twee jaar, dan was het al 2010, zou dat ook zo
snel kunnen verdwijnen? Bij de gedachte kneep het een beetje
rond mijn hart.
Intussen kabbelde het gesprek voort. Herinneringen. Weet
je nog dat jij toen. Ja, en jij zei dan altijd. Heb jij eigenlijk
nog wel eens, dat niet, maar ik ben nooit vergeten dat. Het
verleden kwam dichterbij en met alles dat we nog wisten van
elkaar, werden de man en ik vrolijker. We hadden samen een
verleden, teruggevonden in een toevallige ontmoeting. Het
heden leek een beetje rijker erdoor. Een keer koffie? Goed.
Dag hoor. En hij liep weg, ik keek hem na en moest toch zuchten.
Daar ging iemand met een foto van mij op zak, een beeld van
jaren geleden, sindsdien was er veel veranderd. Maar die momenten
van toen had hij aan me teruggegeven, en dat maakte me rijker,
vreemd genoeg. Of hij een verleden van me in bewaring had
gehad, zonder dat ik het wist. We bestaan ook in het leven
van andere mensen, maar wie begrijpt dat?
Onder de
bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties
produceert Vilan van de Loo creatieve
teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl |
