|
Oud licht
Toen het eerste herfstblaadje was gevallen, sloeg de melancholie bij me toe. Ik droomde over huizen waarin ik nooit zou wonen, vol antieke kerkengelen met vleugels die zij wilden uitslaan. Ik droomde over de kinderen die ik nooit gehad heb, ze waren aan het puberen. En ik werd wakker met een besef van vergankelijkheid, waarvan ik meteen moest vloeken.
Want die melancholie ken ik nog van de vorige herfsten. Dat miezerige treuren waardoor ik uren passief in mijn stoel kon hangen, kostbare werktijd verspillend. De werkelijkheid van melancholie zeurt wat, terwijl het toch zo'n mooi literair woord is. Tegen gezeur helpt het stellen van een daad die 'halt!' roept. Wat het moest zijn, lag vast in de aard van de melancholie verscholen. Wanneer alles voorbij gaat, is dat eigenlijk bevrijdend, besloot ik. Geen keuze of beslissing die ik tot het einde der tijden mee moest zeulen. Dat scheelt weer. Het levert ruimte op voor fouten en vergissingen, voor een experiment. Van die overwegingen werd ik een beetje optimistisch. Er scheen licht in mijn somberte.
Daardoor begreep ik het opeens. Licht. Dat had ik nodig. Op de slaapkamer was de lamp al zo lang stuk en in de huiskamer had ik nog maar halve capaciteit. Meestal kom ik pas in actie door de kaarsen op te zoeken, maar misschien kon het ook anders. In een zijstraatje van een zijstraatje wist ik een antiekwinkel te zitten. Daar ging ik heen op een laat middaguur. Het gezin dat de antiekwinkel dreef, zat net aan de wijn en de leverworst. Iedereen rookte, de hype van gezond leven ging aan hen voorbij. Zij deden in eeuwigheid. Aan het plafond hingen oude kroonluchters en plafonières, stoffig, mooi en duur. "Die en die" wees ik aan. Ik zag het meteen. De kroonluchter had tien lampjes en honderden kristallen pegels die het licht ervan weerkaatsten. Precies zoals mijn grootmoeder vroeger had, en het gekke was dat de lamp uit haar geboortejaar kwam. Het antiekgezin knikte, en de vader liet zijn bureaulades zien, gevuld met oude pegels, gesorteerd op vorm en omvang. De schoonzoon kwam de lampen ophangen, zeiden ze.
Binnenkort komt dus een zee van licht in mijn huis. Ik verlang ernaar en vrees het tegelijkertijd. Misschien zal ik ontdekken hoe nodig de muren geverfd moeten worden. Mogelijk ligt er hier en daar stof of vind ik vergeten boeken terug. Je weet nooit wat een nieuw licht zichtbaar kan maken. En daar gaat het dus om.
Onder de
bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties
produceert Vilan van de Loo creatieve
teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl |
