Sweelinckplein

Op een zondagmiddag, nadat ik bij Paagman kantoorartikelen had aangeschaft, liep ik door de stad en keek omhoog. Daar liggen de mooiste herinneringen. Oude gevels, jaartallen, in de lucht zijn de huizen veilig.

Soms loop je zonder te weten waarheen je gaat, het is meer dan wandelen, maar wat je doel is, weet je pas als je er bent. Zo verging het mij. Opeens meldde een straatnaambordje: "Sweelinckplein". Abrupt stond ik stil en dacht: "Dus hier was het". Een van mijn heldinnen uit het Haags verleden had hier ook gelopen, haar man volgde de Bestuursacademie. Mensen uit Indië. Het plein was pas af, de kalender schreef 1913 toen ze terug gingen. De laatste keer dat ik aan het Sweelinckplein dacht, was toen de gemeente zei dat ze er betaald parkeren gingen invoeren.

Nou, dan weet je het wel.

Dat wordt een plein met wielklemmen en boze mannen, vol rondlopende parkeerwachters en opengebroken meters. Dat wordt onrust. Dan bellen de bewoners naar de politie, maar die is er niet, omdat de agenten net die dag demonstreren tegen het lage loon of bezig de achterstand aan overbodige administratie in te halen. Gezien dit alles, ging ik snel op een bankje zitten, zodat ik in alle zondagmiddagrust naar het oude Sweelinckplein kon kijken, zolang het kon.

Nog altijd hing er een uitnodigende sfeer. Wat kinderen van het beschaafde soort. Gezinsauto's. Er was een fysiotherapeut gevestigd, zag ik. Een tandarts. Rondom het Sweelinckplein, dat door een lelijke verkeersweg in twee was gesneden, overal oude grote huizen, elk genoeg om een bestuursacademie te herbergen. Hier waren de restanten uit die tijd, besefte ik, een eeuw is niks voor dit plein. Ik hoefde alleen...

"Doe het niet", vroegen de bomen op het plein.
"Doe het niet", ritselden de bladeren.
"Doe het niet", zong de wind.

Maar ik deed het. Opstaan van het bankje, na intensief de huizen bestaard te hebben. Naar de voordeuren gaan, een beetje duwen, kijken of ze toevallig open stonden. Controleren of er een raam op een kier stond. Gewoon, ontdekken of iets aan het mooie Sweelinckplein mij toegang bood.

Door mijn nieuwsgierigheid veranderde de sfeer. De kinderen keken me anders aan. Een auto werd wat langzamer ingeladen toen de vreemde juffrouw passeerde, die zo'n belangstelling toonde voor de deftige omgeving. Ik bedoelde het goed, wilde ik uitleggen, een inbreekster ben ik niet, ik wilde alleen naar binnen. Toen klingelde de tram en ik stapte in, het was bijna avond.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl