Voor het hekje

Omdat ik te vroeg was voor mijn afspraak bij de plastische chirurg, wandelde ik door de buurt. Ter ontspanning en evenzeer, dat moet gezegd, uit botte nieuwsgierigheid te weten wat daar gaande was. De zon scheen, de lucht was zacht, ik voelde dat er betere tijden op komst waren.

Vlak voor de Leuvensestraat stonden mooie grote huizen met tuinen voor en waarschijnlijk zelfs achter. Hekje eromheen. Begrenzing. Niet iedereen mag zonder meer door zo'n hekje. Er woonden mensen met centen, dat was duidelijk, en ook dat ze hun dierbare bezit koesterden. Ik zag een man geknield voor zijn hekje terwijl hij in devote aandacht op de spijlen tikte met het hamertje dat hij vast had aangeschaft bij een hekjeswinkel. Of dat nog van vorig jaar was, gekregen op vaderdag. De mensen die langs hem heen liepen, keken met gewone ogen naar de man. Wat bijzonder, dacht ik, in andere buurten zou de wijkagent even polshoogte komen nemen. "Zijn we aan het doen meneertje?"

Net toen ik meende het paradijs gevonden te hebben, veranderde de sfeer. Er vielen schaduwen op straat, kleine snelle schaduwen van meeuwen die krijsend op weg waren naar ikweetnietwat, maar het was ergens achter de Stevinstraat. Ik volgde ze, want de luchtratten wisten meer dan ik. Wat was daar gaande? Wat kon er in een buurt als dit gebeuren? Terwijl ik me haastte, verdween de zon achter de wolken. Op de hoek Gentsestraat-Stevinstraat keek ik even over mijn schouder.

Ja, het was hier wel deftig, maar met een rafelrandje. Huizen met kelders die duister waren, zonder licht. Tuinen die toch niet zo heel goed verzorgd werden, meer voor het zicht van de snelle voorbijganger dan uit oprechte natuurliefde. En terwijl ik dat zag, zwegen plotseling de luchtratten. Ze waren weg, vermoedelijk door een open raam naar binnen gevlogen. De stilte besmette de huizen. Opeens ging er iets verdorvens van ze uit, of ze een decor vormden voor een Amerikaanse televisieserie waarin iedereen verloren zou gaan.

Ik dacht: hier gebeurt het, hier wil ik wonen, ik ben nu lang genoeg braaf geweest. Op een bankje in het plantsoen wachtte ik op de terugkeer van de meeuwen. Ze kwamen niet, slechts een musje liet zich horen. Uiteindelijk ben ik opgestaan en weggegaan. Maar ik kom terug, 's nachts als ik durf, want er is daar iets gaande en ik weet niet wat.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl