Des Indes

Des Indes was verbouwd, en dat deed moderniseringen vermoeden. Geen prettige gedachte. Modern is meestal lelijk. In het gezelschap van een dame uit Indië ging ik Des Indes eens inspecteren.

De oudere Indische dame is wat men noemt een persoonlijkheid. Als zij spreekt, hoor je iedere lettergreep. Haar stem is gewend om gehoord te worden. En gehoorzaamd, vermoed ik, want ze hoeft nooit iets te herhalen. Zelf ben ik niet zuinig als het om kritiek gaat, maar in de oudere Indische dame erken ik mijn meerdere. Wij betraden Des Indes, knikten het toeschietende personeel vriendelijk toe en namen de lift naar boven. Op de eerste etage bezochten we de toiletten. Toen namen we plaats in de lounge.

Een jongeman kwam naar ons toe. Hij was jong, had krulletjes in zijn nek en hij droeg kleding die volmaakt gestreken was. "Dames?" informeerde hij. "Beseft u dat deze stoeltjes te laag zijn?", begon de oudere Indische dame. "Zij past er niet eens in." Ik priemde demonstratief mijn knieën omhoog. "Dan de vloerbedekking," vervolgde ze. "Te druk. Daar krijg ik hoofdpijn van." Ik keek lijdend. "Weet u," zei ze, "op de wc miste ik een mandje om de handdoekjes in te werpen." De jongeman gaf beleefd weerwoord. Stoeltjes pasten in het concept, evenals de vloerbedekking, voor het mandje zou hij zorgen, en had mevrouw de bar al gezien? Terwijl de oudere Indische dame de bar bekeek, zag ik de jongeman een beetje trillen. "Erg donker," hoorde hij, "Hier komen zeker directeuren met hun eh… secretaresses."

Zo verliep een uur. We kregen er plezier in. Buiten keken de oudere Indische dame en ik elkaar aan. "Ze gaven geen krimp," constateerden we tevreden. Binnenkort gaan we lunchen in Des Indes. Gezellig.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl