Bezoek

Weer klopt de Dood aan mijn voordeur om een zaak te bespreken. "Kom binnen," zeg ik, "ga zitten, en je dronk toch je thee zonder suiker?"

't Gaat vast hetzelfde als de vorige keren, denk ik, terwijl ik water opschenk. Een kort bezoek met het gesprek over wie er deze keer aan de beurt is. Dan gaat de Dood weer verder, met in zijn broekzak een stukje van mijn hart.

Op zich zijn de Dood en ik elkaar goed gezind. We ontmoeten elkaar vaak in films en boeken. Als ik de Dood zie, voel ik dat ik leef, dan stroomt het bloed sneller door mijn aderen en soms leg ik m'n hand op mijn hart, alleen om het te voelen kloppen.

Ik geef mijn gast een kopje thee en luister naar wat hij te zeggen heeft. Binnenkort komt hij een vriend van me halen. Hij is niet jong meer, nog niet oud, vertelt hij, maar 't is gewoon zijn tijd, en eigenlijk wist ik dat al, die ziekte immers. Ik knik en wend mijn hoofd af.

Dat de Dood zo'n eigenzinnig karakter heeft, bevalt me minder. De mensen die ik hem in woede aanwijs, laat hij lopen. Steeds zijn het de liefsten die hij uitkiest. Ja, hij wil ook prettig gezelschap, dat snap ik best, maar hij verveelt zich zo snel en dan moet er een nieuw gezicht komen.

"Heus, op een dag kom ik ook voor jou," vleit de Dood, "dan zie je ze allemaal terug en dan kunnen jullie bijpraten, is dat geen heerlijk vooruitzicht?" Hij lacht, staat op en roept zelf de weg naar de voordeur te kunnen vinden.

O zeker, ik voel dat ik leef, en ik ben er blij mee. Maar ik had dat liever met de levenden gedeeld.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl