Eko

Afgelopen donderdag kocht ik per ongeluk eko-appels in de supermarkt. Ik ontdekte het pas toen ik thuis was. Ze zagen er kleiner uit dan anders en de schil was ook lelijker. Als er maar geen wormpjes in zitten, dacht ik bezorgd.

Van eko-voedsel hou ik niet. Het gaat rechtstreeks uit de natuur naar mijn bord, met alle bacteriën er in, omdat die beestjes tegenwoordig ook beschermd zijn. Persoonlijk lust ik alleen chemisch veredeld voedsel. Dat is veilig. Maar de eko-industrie vecht voor haar bestaansrecht. Met ingang van zaterdag kan iedereen een appelboom adopteren die bij de eko-boer groeit. Wat het kost, vermeldde mijn bron niet, wel kan men als beloning eens per jaar gratis komen plukken. Het idee achter dit Foster Parents Plan voor bomen is dat de er meer aandacht komt voor de natuurvriendelijkheid van ekodingen.

Ik wil best een boom adopteren, daar gaat het niet om. Een kip ook, maar liever nog een koe met lieve ogen. Het is allemaal mogelijk, al blijft het spul in het weiland staan en mag je nooit een weekend samen met je eigen koe doorbrengen. Een echte ouder krijgt toch bezoekrecht? Zo niet in de ekowereld.

Zaterdag houden de ekoboeren open dag. Iedereen is van harte welkom om te komen kijken en mee te komen doen. Duizenden stadsmensen worden er verwacht, die van elk natuurfriemeltje hoesten of niezen. Het zal misschien een grote gezellige ekoboel zijn, maar ik blijf liever thuis.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl