Flesjes

En ja hoor, daar zijn ze weer. De flesjes. Nauwelijks is het even wat warmer, of iedereen loopt met die kleine flesjes water, altijd onder handbereik, of voortdurend het gevaar dreigt om uit te drogen. Zelfcorrectie: bijna iedereen heeft zo'n flesje. Ik niet.

Het loopt uit de hand met die flesjes, dat zeg ik u. Gisteren was ik bij een organisatie waar intelligente lezingen werden gegeven, en zelfs daar telde ik snel zeven, acht flesjes. Tegen mijn buurman, een erudiete heer van minstens tachtig jaar, wilde ik er een opmerking over maken. Maar hij zette net zijn flesje aan de mond. Ja, het was een beetje benauwd. Nou, en?

Dat mensen in trein en tram eten en drinken, als ware de openbare ruimte een picknickplaats, dat leer ik te verdragen. Moeizaam, maar 't gaat. Ik geef toe dat ik ook wel eens op straat een appel eet, maar nooit met harde smakgeluiden en tussen het afhappen door sper ik nimmer mijn mond wagenwijd open. Misschien maakt mij dat truttig. Het zij zo. Mijn afkeer is er niet minder om, en de flesjes werken met de dag meer op mijn zenuwen.

Wanneer is dat eigenlijk begonnen? Waarom werd het zomaar toegestaan? Het had meteen de kop ingedrukt moeten worden. Vrijwel overal is binnen een loopafstand van vijftien minuten een supermarkt of café waar men een consumptie kan kopen. Overal willen drinken uit zulke flesjes, het gaat te ver en het moet ophouden. Dank u voor de medewerking.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl