Gek

In de namiddag vervoegde ik me bij het psychiatrisch ziekenhuis. Natuurlijk verdwaalde ik eerst, zodat ik aan een voorbijganger de weg moest vragen."Waar is Endegeest?" informeerde ik gehaast. Hij zette een stap achteruit en wees: zus en zo, dan rechtsom, je bent er bijna. Ik fietste over het zonovergoten terrein en zag de krankzinnigen. Een grote rust ontstond in mij.

Zoals ik nieuwsgierig naar hen keek, zo blikten zij even belangstellend terug. Kwam ik hier voor therapie, liet ik me opnemen of was ik wellicht een nieuwe verpleegster? De waarheid hield ik voor me: dat ik een website maakte voor iemand die er werkte en even kwam overleggen. De cd met voorbeeldontwerpen zat in mijn handtas.

Terwijl ik doorfietste - wat heeft zo'n gesticht toch veel gebouwen- voelde ik me steeds meer gek met de gekken worden. De zogeheten normale wereld vervaagde, Israël, Palestina, Srebrenica, de Puttense moordzaak, alles leek een duister visioen, veraf, al haast vergeten. Hier trof ik een nieuwe wereld aan waarin de werkelijkheid opnieuw uitgevonden werd. Ik kon luidkeels psalmen zingend doorfietsen of mijn kleren afwerpen omdat ze me hinderden; ik overwoog iemand toe te fluisteren dat ik eigenlijk een waterfee was, geboren uit een zucht van de ziedende zee. Maar ik had een afspraak en wilde op tijd zijn.

Terug in mijn bovenwoning, met het journaal op de achtergrond, kon ik niet goed mijn draai vinden. Ik wou terug naar de zonnige grasvelden met de nieuwsgierige mensen en naar het fietspad zonder einde. Daar kon ik zijn wie ik wilde, en alles zou er mogelijk zijn, ook vrede.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl