Handtas

Het was een weinig vrolijk makende aanblik, die het journaal toonde van WA en Máxima in Turkije. Een lange tafel vol mannen in pak, glimlachend of er geen eerwraak en marteling bestond, en dan hij en zij van ons koningshuis. Ik zuchtte, tot ik op tafel een felroze voorwerp zag. Het was de handtas van Máxima.

Ik geloof dat in elk detail een wereld van betekenissen schuilt, zeker als men op staatsbezoek is en weet dat alles gezien wordt door duizend ogen. Die handtas stond daar niet zomaar op tafel. Een handtas zet men naast de stoelpoot, bezijden de enkels. Maar deze handtas drong zich zomaar aan iedereen op. Let op, zei de tas, hier is een vrouw aanwezig, een prinses, zij is met macht bekleed, ziet ge dat, mannen van staat, gevang en diplomatieke betrekkingen?

Handtas, vrouw, moeder, reken ik zachtjes uit, uit Argentinië gekomen, in Nederland gebleven, aanwezig in Turkije. In het geboorteland van Máxima lopen Dwaze Moeders rond, die vragen waar de vermisten zijn gebleven. Turkije heeft de Zaterdagmoeders. Zij stellen dezelfde vragen. De mannen die zich rondom de handtas verzameld hadden, kennen dezelfde antwoorden.

Een prinses is gebonden aan een protocol van zwijgen. Maar zij kan zich zo zichtbaar maken, dat iedereen weet waarover zij zwijgt. Dat gebeurde met die felroze handtas. Aanwezigheid. Het was een begin van iets dat verder moet gaan, in Turkije of elders, ik hoop het zo.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl