Douchekop

Met kloeke stappen betrad ik de bouwmarkt. Op zaterdagmiddag was ik zowat de enige vrouw temidden van deskundig kijkende mannen. 't Deed me niks. Ik wist waar ik voor kwam.

't Geval wilde dat de kop van de douche het begeven had. Bovenin zat een scheurtje dat langzaam groeide. Een nieuwe douchekop wou ik niet, want ik bestudeerde de metaalmoeheid. Tot het ding uit mijn handen kletterde. Toen was dat scheurtje nogal groot. Tijd voor de bouwmarkt. Waarom ook niet? We leven in een tijdperk waarin mannen huishoudelijke taakjes leren, dus dan moeten vrouwen leren klussen.

In de bouwmarkt vond ik het badkamerspul meteen. Bemoedigd legde ik de folder 'uw badkamer verbouwen' in mijn mandje. Er waren veel modellen douchekoppen. Een luxe model handdouche met drie massagestanden kostte nauwelijks 25 euro. Die handdouche leek bovendien sprekend op de oude, die ik voor de zekerheid in mijn handtas had gestopt.

Thuis voelde ik me trots en stoer. Zouden mannen zich altijd zo voelen? Daarom klussen ze natuurlijk graag. Voor het fijn. Misschien moest ik de keuken meenemen in de verbouwing, daar had de bouwmarkt vast een folder over.

In de badkamer kwam de tegenvaller. Ik had, zo bleek, een handdouche gekocht. Voor in de hand. Los voorwerpje. Niet om onder te gaan staan. Het woord zei het al, achteraf bezien. Handdouche. Sindsdien is douchen een treurig gedoe geworden. Ik verlang terug naar de metaalvermoeide douchekop en besproei mijzelf handmatig met water uit de massagestanden. Die vallen trouwens ook tegen.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl