Kussen

Dat was ik nog even vergeten. We moeten kussen. Het nieuwe jaar is immers begonnen en dan krijg je dat. Een, twee, drie keer is het tegenwoordig. Flink hard de mond tegen de wang duwen als bewijs van hartelijkheid. Indien er vochtige smakgeluiden te maken zijn, vooral doen. Vandaag blijf ik de hele dag binnen.

't Is een opluchting dat ik veilig in de Randstad woon. In Brabant, waar ik vandaan kom, vinden ze kussen iets dat je nooit genoeg doet. Gezellig heet dat. Het idee van een provincie waarin iedereen met elkaar knuffelt, is me te veel. Ik heb mijn familie daar dan ook opgebeld.

Anti-kussen ben ik niet. Voor mij is een kus is een bewijs van genegenheid. Tederheid zelfs. Hieruit volgt dat een kus iets bijzonders is. Wie uit gewoonte iedereen een kus geeft, heeft daar geen gevoel voor. Van zo iemand krijg ik liever een handdruk, waarbij ik mijn winterwanten aanhou.

In mijn vroegere kantoorjaren ventileerde ik deze mening al. Dan plakte ik op m'n kamerdeur een papier waarop met grote letters geschreven stond: 'kusvrije zone'. Dit in een poging mijn dwarsliggerij positief te formuleren. Want ze vonden 't vreemd. De Nederlandse collega's zeiden dat ik gewoon moest doen, de Italiaanse collega's beweerden dat de Nederlanders te weinig passie hadden om deze traditie af te mogen schaffen en de Engelstalige collega's informeerden beleefd wat er stond.

O toe, geef mij een kus. Maar kus mij alleen om mijzelf, en niet omdat de kalender zegt dat het die dag moet. Ben ik heus de enige die dat zo voelt?

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl