Mes (2)

Misschien had ik het niet moeten zeggen, dat ik een mes besteld had. 't Leek me iets onschuldigs, en bovendien deel ik via de krant mijn leven met u, dus dat ik mijn vreugde uitstortte in een stukje, lag voor de hand. Maar 't ging wel over een mes. Een steekwapen, corrigeerde een strenge lezer.

Momenteel heeft de postbode het pakje nog niet bezorgd. Hopelijk is de internetwinkel betrouwbaar. Door de e-mails die ik de afgelopen dagen ontving, ben ik aan de zaak gaan twijfelen. Temeer daar ik het volledige aankoopbedrag vooraf heb moeten storten. Doen ze altijd met nieuwe klanten, mailde de winkel.

Het mes is 27 centimeter lang en 't past dus niet in mijn lievelingshandtas. Zo brengt de ene aankoop de andere voort. En daarmee de vraag, of ik wel overal een mes mee naartoe wil nemen. In de Bonneterie krijg je taartjesbestek met een schattig mesje en als er een losse draad aan mijn rok hangt, pluk ik die voorzichtig weg met de hand.

Er waren lezers die dachten dat het bezit van dat mes (cold steel Recon Tanto, poëziewoorden om zacht te zeggen) mij vroeger of later de misdaad in zal sturen. Omdat ik vast gewelddadig van karakter ben, als ik een mes wil hebben. Daar verlangt een normaal mens niet naar. Dat zou waar kunnen zijn. Een andere lezer schreef me dat er messenwinkels bestaan, waar het fraaiste van het fraaiste te koop is. Er werken vast mensen die weer anderen in de messenwereld kennen en zo kan het toeval mij veel brengen, ik laat me leiden.

Door de waarschuwingen ben ik het mes ook op een andere manier gaan zien. Mogelijk heb ik een wapen besteld, een ding met een kwaadaardige ziel, het begin van mijn ondergang. 't Lijkt me sterk. Maar de postbode moet nog komen, en daarna zal ik het u vertellen. Wordt vervolgd.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl