NSB-graf

Het oude kerkhof in Roermond is een geval apart. "D'n aje kirkhaof", zeggen ze op z'n Limburgs. Daar ligt Leendert de Leeuw begraven, een Nederlandse man die in de Tweede Wereldoorlog NSB-er was. Leendert begreep in 1943 dat het verkeerd zou aflopen met zijn partij, hij ontwierp een Germaanse grafsteen en pleegde toen zelfmoord. Sinds die tijd rust hij onder zijn zerk. Toch al bijna een halve eeuw. Zoals Leendert in Roermond, liggen elders Nederlandse mannen en vrouwen. Eens NBS-er, nu dood maar niet vergeten.

Zeker de laatste dagen niet.

"D'n aje kirkhaof" moet volgens de Raad van Cultuur een Rijksmonument worden en volgens anderen juist weer niet. Verontwaardigde stemmen roepen dat zulke grafstenen geen Nederlandse cultuur kunnen zijn, dat alle NSB-graven geruimd moeten worden want als dat niet gebeurt, die dingen vast bedevaartsoorden worden van extreem-rechtse bewegingen. De mensen zijn boos of gekwetst, en allemaal vinden ze dat het niet moet mogen.

Maar waar het eigenlijk om gaat, is de vraag of we willen onthouden dat ook Nederlanders vroeger lid waren van de NSB. Bij de kamerverkiezingen in 1937 steunde 12,8 procent van de Nederlandse bevolking de NSB. Meer dan één op de tien. Dat is pas 65 jaar geleden. Moeten we dat vergeten?

Als de NSB het kwaad vertegenwoordigt, laat dan de herinneringen behouden blijven. Bewaar de grafstenen op het kerkhof, hou de films in archieven en laat de boeken in bibliotheken. Want de NSB is deel van Nederland geweest en dus van ons allemaal. Als we iets willen leren van het verleden, moeten we dat goed bewaren.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl