Sam

Mijn neefje is ziek. Sam woont in Tilburg, dus dat is te ver om even op bezoek te gaan. Ernstig is het gelukkig niet, wel zielig. Mijn zusje Martine - moeder van - verstrekt regelmatig gezondheidsbulletins en ook vertelt ze me hoe de twee andere poezen het maken.

Ik kom uit een familie waar meer poezen dan kinderen zijn, en dat heeft ons gevormd. Verwacht ik bezoek van mijn moeder, dan roep ik blij tegen de kleine rooie: "Tim, oma komt!" Op verjaardagskaarten die ik stuur, zet Tim altijd zijn naam. Logisch dat ik bezorgd ben over mijn neefje.

Sam is een kater met meer ballen dan Jan Modaal. Territoriumdrift, aandacht voor de constructie van dozen en ander bouwmateriaal en op zijn moment toch prettig aaibaar. Een paar maanden geleden kreeg hij moeite met plassen. Wel willen, niet kunnen. Veel mannen weten hoe dat voelt. Sam moest naar de dokter. Van zijn bravoure was niets over. Van angst kreeg hij warme oortjes en een beetje haaruitval. Twee injecties later - Martine durfde niet te kijken - mocht hij naar huis. Dankzij de pillenkuur kon hij iedere dag een beetje beter plassen.

We dachten dat de ellende voorbij was, maar gisteren wees het urineonderzoek uit dat hij nog niet in orde is. Sam is drie jaar en acht maanden oud; dat is veel te jong voor een chronische ziekte. Hij moet zware antibiotica slikken en veel rusten.

Nu is iedereen overstuur. Sam, zijn moeder, zijn oma en ik, zijn tante. O, wij vrouwen Van de Loo zijn sterk en moedig, indien noodzakelijk jagen we de duivels uit de hel. Maar een poes zien lijden, dat is te veel gevraagd.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl