Telefoon

Over het algemeen ben ik van mening dat als iets moeilijk kan, ik het zeker niet op de gemakkelijke manier moet doen. Dat is een onhandige levensregel. Zo heeft mijn eigen éénvrouwsbedrijf een geheim telefoonnummer. Tot voor kort leek dit me een beroerde klantenwerving. Nu put ik daaruit gemoedsrust.

Het nieuwe telefoonboek is verschenen. Er staan mensen in die, zo vernam ik, al jaren dood zijn. Toch zijn ze volgens het boek telefonisch bereikbaar. De KPN noemt dat "vervelend" en ze beloven alles te zullen doen om voortaan alleen telefoonnummers van levende mensen op te nemen. Ze zijn op die gedachte gekomen nadat een verzorgingstehuis het moe werd om ieder jaar dezelfde doden aan te melden. Steeds weer kwamen die in het boek terecht. Sommige van de nieuwe doden overkwam hetzelfde. Het verzorgingstehuis kreeg publiciteit. Toen bleek dat het overal in Nederland voorkwam. Dat is natuurlijk het idee niet van een telefoonboek. Daar horen mensen in te staan, die de telefoon beantwoorden als die overgaat.

Blader met die gedachte eens door het telefoonboek en bekijk alle namen. Je weet 't niet meer. Leven ze nog? Zijn ze dood, en hoe lang al? Zou het antwoordapparaat aanstaan, of nee, dat bandje is vast volgelopen met boodschappen. Opbellen is zinloos. En pijnlijk, als een verdrietige nabestaande opneemt. Eigenlijk is het beter om het telefoonboek terzijde te leggen. Gebruik is riskant. Zelf er uit blijven is dan ook beter.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl