Wachten

Ik zit op de bank, leun tegen de muur, kijk uit het raam en ik wacht. Wat er komen gaat, weet ik. Een telefoontje met een rustige stem die zegt dat een vriendin is overleden. Ze heeft het als moderne oudere zelf aangekondigd: "Over een paar weken is mijn uitvaart. 't Wordt erg leuk, want ik heb het zelf georganiseerd. En het is bij jou in de buurt!" Mijn vriendin is erg ziek, ruim tachtig jaar oud en klaar met het leven. Alleen ik nog niet met haar.

Sinds ik ben begonnen met wachten, moet ik steeds aan haar denken. Herinneringen komen terug. Haar propvolle kleine huis, de verhalen over de oorlog, de levensadviezen die ze me gaf en waar ik nog naar luisterde ook. De boeken die ze vroeger had gelezen, de mensen die ze had gekend. Nu lijkt het, of ik niet genoeg heb geluisterd, en al die vragen die ik had moeten stellen heb overgeslagen. Want ik dacht dat er nog tijd genoeg was.

Het is maar een enkel mens die nu gaat sterven. Eén is weinig, als je naar het journaal kijkt. Schepen vergaan, bussen worden geramd en dagelijks komen er honderden oorlogsslachtoffers bij. Zo schijnt de wereld in elkaar te zitten. Maar denkend aan de dood van mijn vriendin kan ik niet slapen, en niet slapend denk ik aan haar dood. Zoiets schreef een dichter, en ik zeg het hem met eigen woorden na.

De banaalste gedachten krijgen in een tijd als deze betekenis. Dat iedere dag je laatste kan zijn. Hoe kort het allemaal is. En dat je er wat van moet maken, voor het te laat is. Alles bedenk ik, en dan wil ik groots en meeslepend leven, maar ik kom tot niets omdat ik steeds zo aan het wachten ben.

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl