Moesson
Volgens Vilan : Taartje

Wáár was het nou en bestaat het nog? Vragen die ik eigenlijk niet wil stellen. Al jaren ben ik licht geobsedeerd door restaurant Hellendoorn in Soerabaja, maar ik weiger er onderzoek naar te doen. Bang dat de werkelijkheid weer tegenvalt. Liever de droom, en de dromen van anderen. Eens bestond dat restaurant Hellendoorn, in ieder geval voor de oorlog. Ena Stok-van Es schrijft er beeldend over in haar Paradijs van porselein:

"Bij restaurant Hellendoorn, gevestigd in de drukke winkelwijk, bevond zich de eetzaal op de begane grond. Bijna iedere avond waren alle tafeltjes bezet, want na het uitstekend verzorgde diner kon men de trap opgaan, naar de sfeervol verlichte danszaal. Op het ruime terras, waar een frisse zeewind aangename verkoeling bracht, genoot men van een ijskoud drankje. Snelle djongossen repten zich op hun blote voeten voort tussen de zitjes om bestellingen rond te brengen. Een geoefend bandje van vijf man speelde de allernieuwste dansmuziek en er werd veel gebruik gemaakt van de glimmend gewreven dansvloer. Het was er altijd druk, ook nu heerste er een vrolijke stemming."

Zo was het daar: altijd druk. Ik had er dolgraag heen gewild, maar dan voor de praatdansen, zitten en converseren. En de taartjes natuurlijk, want ook daar was Hellendoorn om beroemd. Waar zijn die recepten gebleven? In de enkele kookboeken die ik lees of het romans zijn, kom ik intrigerende namen tegen als Chineesche Broedertjes en Koningin Wilhelmina Taart. 'Vast Hellendoorn!' denk ik, maar het staat er nooit bij.

In mijn alledaagse leven mis ik een Hellendoorn. Jawel, er is de Bonneterie en sommige luxe hotels hebben een aardige lounge, en daarmee houdt het op. De enkele keer dat ik in het buitenland ben, zoek ik naar echo's van Hellendoorn. Harrods in Londen bezocht ik tevergeefs. Ik at teleurstellende éclairs in de deftige Parijse Galeries Lafayette en in Kopenhagen liep ik tevergeefs door de straten, omdat daar alles uit modern design leek te bestaan. Ik blijf zoeken, want ik geef niet gauw op als ik begonnen ben. En dan, de mogelijkheid om zo'n eeuwigdurend paradijs te vinden helpt me door sombere dagen heen. Ik stel me voor dat er alleen lieve mensen komen die oude boeken lezen en na het taartjes-eten met mij daar over willen spreken, tijdens de praatdans.

Er moeten toch ook anderen zijn die verlangen naar een eigen Hellendoorn. Een café waaruit je altijd veilig thuis komt, een huisartspraktijk waar iedereen geneest, kleine eilanden van geluk. In het Hellendoorn van Ena Stok-van Es spelen ze momenteel de Tennessee Walz, een lied dat me onbekend is. Er danst een meisje dat Eva heet, zij is op dat moment gelukkig, avondschoenen, lavendelblauwe jurk. Zelf ben ik te verlegen om zo te dansen, maar ik zou misschien al het geluk van de wereld kunnen vinden in een taartje van Hellendoorn.

Ena Stok-van Es: Paradijs van Porselein (Van Buuren Uitgeverij, 2001)

Onder de bedrijfsnaam Mevrouw Vijf Producties produceert Vilan van de Loo creatieve teksten.
http://www.vilanvandeloo.nl