Hoe schrijf ik een boek? Praktische en inspirerende tips

Veel mensen willen een boek schrijven. Het is een verlangen dat maar niet over gaat. Het staat op hun bucket list. Of ze denken: als ik niet over mijn vader of moeder of grootouders schrijf, wie doet het dan wel?
Met het verlangen komen de ja-maars. Geen talent, te chaotisch, hoe moet het, enzovoort. Wat nou als ik het gemakkelijk kon maken? Serieus.
In november gaat mijn online cursus van start. Ik leer u hoe een boek te schrijven. Dat gaat stap voor stap, met structuur. Ik heb zo'n dertig boeken geschreven, steeds volgens dezelfde methode. Die werkt dus.
Wilt u meer weten? Dat kan. Lees de blogs op de site Hoeschrijfikeenboek.nl en abonneer u op de nieuwsbief. Dan mist u nooit meer iets.
PS Mij mailen kan altijd.

|| Waar moet ik beginnen? || Hou de inspiratie met beide handen vast || Wat is een schrijfplan? (en is dat wel leuk?) || Tip: schrijf ook een Indisch boek || Hoe kom ik los als ik vast zit? || Drie tips om meer schrijftijd te krijgen || Zo verliest u nooit meer een goed idee || Wie is te oud om te schrijven? || Hoe kom ik aan het talent om een boek te schrijven? || Zo ontdekt u wie er op uw boek zitten te wachten || Kunt u al woorden tellen? || "Nederlands daar was ik nooit goed in" || Zo begin je een boek te schrijven || Geluk is je eerste boek af || Zusjes met een bijzonder familieverhaal || Herinneringen halen herinneringen op Hoe begin ik een hoofdstuk? || Leren we van het verleden? || De Indische Schrijfschool ||

 

De Indische schrijfschool

Welkom bij de Indische Schrijfschool. Deze is speciaal voor ouderen met een Indische achtergrond. Hier kunt u leren uw levensverhaal op te schrijven. De cursus begint op 15 oktober 2017, dus dat duurt nog even. Als u nu al weet dat u meedoet: hartelijk welkom! U kunt ook een abonnement op de gratis nieuwsbrief nemen, dan blijft u op de hoogte. In september krijgt u dan een voorbeeldles cadeau.
Ik hoor best vaak de vraag of ik de cursus Levensverhaal schrijven ook op locatie wil geven, in een knus zaaltje. In principe lijkt me dat leuk. Ik moet dan wel puzzelen op waar ik zo'n zaaltje vandaan haal. En om welke stad het gaat. Dus als u dan meedoet en een idee heeft?


Lees verder...

 

 

 

Leren we van het verleden?

Leren we van het verleden? Ik hoop het. Het is een van de redenen waarom ik boeken schrijf.
Bewaren wat er geweest is. Niet het wiel opnieuw uitvinden. Fouten van vroeger vermijden.
Dus toen ik met deze cursussen begon, dacht ik: het is alleen voor mensen met levenservaring. Die hebben een verhaal waar de nieuwe generaties wat aan kunnen hebben. Waarom denk ik dat? Nou, het ligt voor de hand.

 

  • Wat doe je als het leven tegenzit en er is geen therapie beschikbaar?
  • Hoe maak je vrienden zonder internet?
  • Waar zoek je iets op als er geen computers zijn?
  • Hoe werken normen en waarden in het dagelijks leven?
  • Kun je ook de weg vinden zonder tom-tom?

Vooral de jaren na de oorlog zijn leerzaam. In die tijd zit er nog volop oorlog in de maatschappij, maar alles en iedereen moest opbouwen en meedoen en zijn of haar plaats kennen en zijn of haar kop dichthouden, pardon voor het taalgebruik. Maar hoe ging dat dan in het werk?


Lees verder...

 

 

 

 

 

Hoe begin ik een hoofdstuk?

Een hoofdstuk zit in principe eenvoudig in elkaar. Een begin, een einde en dan gebeurtenissen tussen begin en einde. Vaak zitten mensen lang over dat begin te tobben. Mijn advies: hou het simpel. Doe iets dat werkt. Dat is de techniek: van groot naar klein.
Voorbeeld: een hoofdstuk over uw jeugdjaren in Amsterdam.


U beschrijft eerst iets groots:
In de jaren 1930 woonden we in Amsterdam.


Dus: het grote is hier de stad Amsterdam. Hier beschrijft u hoe de stad was: druk of niet, armoede, hoe was het toen met toerisme, had iedereen telefoon, wat voor winkels waren er toen. Het doel is: iedereen moet de stad van toen kunnen begrijpen. Het kan geen kwaad, hier te vermelden dat er destijds geen internet was en dat iedereen nog postzegels in huis had.


Dat is het mooie van levenservaring, kunnen vertellen dat er vroeger andere vanzelfsprekendheden waren.
Daarna gaat u een stapje omlaag, bijvoorbeeld naar de straat waar u toen woonde:

Lees verder...

 

 

 

 

 

 

Zusjes met een bijzonder familieverhaal

Herinneringen komen en gaan, maar ze blijven ergens. Waar? In onze hersenen, klaar voor gebruik. Dit artikel is voor iedereen die herinneringen gaat gebruiken voor zijn of haar boek.


Eerst dit:
Is een herinnering betrouwbaar?


Welnee. Het kan gemakkelijk door de tijd vervormd raken, of door wensen of door een grote verbeeldingskracht.
We weten nooit zeker of iets werkelijk zo is geweest. Nu het goede nieuws: een herinnering is goed bruikbaar. Uitstekend bruikbaar zelfs. Het kan de enige toegang zijn tot een periode uit het verleden. De vuistregel is: hoe meer herinneringen, hoe beter.


Nu dit:
Hoe kom ik aan veel herinneringen?
Daar zijn verschillende manieren voor:

Lees verder...

 

 

 

 

 

 

Zusjes met een bijzonder familieverhaal

Zusjes is zo’n lief woord, dat ik nooit gedacht had dat het zoveel moeilijkheden kon herbergen. In 2008 ontmoette ik Betty, Lenny en Thea Kalshoven. We spraken in Jakarta, de stad die voor de zusjes altijd Batavia zou blijven. Indische zusjes met een familieverhaal.
Ik ben aan het schrijven. Van ons gesprek zal een interview komen, en dat komt in het boek over de Stichting Halin. Ze zijn arm.

Speciaal voor de ontmoeting dragen ze hun nette kleren. Ik zie wat slijtageplekken aan een kraag en denk: hoe lang al doen ze met deze kleren.

Ik kan me nu wel voor de kop slaan dat ik het gesprek niet heb opgenomen.

Lees verder...

 

 

 

 

 

 

Zo begin je een boek te schrijven

Geluk is dit. Mijn eerste boek was verschenen. Ik mocht het overhandigen aan prinses Juliana. Zij was te beschaafd om te zeggen: "Kind, je rok is omhoog gekropen."
We zijn ergens in het jaar 1996. De prinses was de beschermvrouwe van de landelijke vereniging Tesselschade-Arbeid Adelt (TAA) en de vereniging wist dat ik de prinses een warm hart toedroeg.Er werd een zeer besloten bijeenkomst belegd, waarbij ik aanwezig mocht zijn. Pas toen ik op de bank zat, in afwachting van haar komst, dacht ik: Wat moet ik eigenlijk zeggen?
Ik wilde altijd schrijfster worden, maar ik had geen idee hoe je een boek schrijft.
Toch zat het verlangen in me. Hoe ik moest beginnen, wist ik niet. Maar ik wilde het. Misschien kon ik het wel, dacht ik soms, want:

Lees verder...

 

 

 

 

 

 

Zo begin je een boek te schrijven

Het begin is: beginnen. Dus niet dromen en niet uitstellen, maar: doen. En dan het liefste met een methode. Die maakt het verschil uit tussen beweging en actie.
Ik heb dit e-boek geschreven omdat ik die vraag zo vaak kreeg. Dan was ik in gesprek met iemand over zijn of haar boek. Opvallend vaak een familieboek. De een had een oude tante, de ander een paar ooms die zowat negentig jaar moesten zijn, een derde was in het bezit van een fotoboek.
(Een fotoboek! Dat is intussen een van de mooiste woorden die ik ken.)
Alles was er om een boek te kunnen schrijven: de wens en de wil, bronnen van informatie en genoeg levenservaring om te weten dat een boek schrijven gewoon tijd kost. En dan kwam vanuit het niets die vraag:
Hoe begin je een boek te schrijven?
Vandaar dus dit boek. Met vijf gouden tips die ik hier heel in het kort opsom:

Lees verder...

 

 

 

 

 

 

"Nederlands daar was ik nooit goed in"

"Nederlands, daar was ik nooit goed in," zei de oude mevrouw. "Jij zeker wel?" Ik aarzelde. Zij weer: "Heb je gestudeerd?" Ik knikte. En de oude mevrouw zei met iets droevigs in haar stem: "Ik hield wel van schrijven, maar mijn Nederlands was niet zo goed." Toen moest ik even dringend uit het raam kijken, van drift.


Want ik bevond me in een kamer met een negentig-plus mevrouw, dus iemand die inclusief de herinneringen van haar ouders, twee wereldoorlogen ver kon terugkijken, de wereld kende toen er geen internet was en elke man nog een hoed droeg. Haar eigen leven had ook toppen en dalen gekend.

Zij was nu precies iemand van wie je zielsdiep hoopt dat ze een boek gaat schrijven.

 

Wat hield haar tegen?

Lees verder...

 

 

 

 

 

 

Kunt u al woorden tellen?

Tellen is gemakkelijk. Men neme desnoods een telraam of een rekenmachine. Woorden tellen voor een boek is weer iets anders. Het is handig. En het is een kunstje, een buitengewoon nuttig kunstje.


Veel mensen die aan een boek beginnen, denken dat het iets is van: je gaat zitten en je schrijft, en dat dan een aantal dagen en daarna is het boek af. Een boek schrijven gaat vanzelf. Erbij nadenken hoeft niet.


Maar wat weten degenen met levenservaring?
Overzicht geeft inzicht.

Lees verder...

 

 

 

 

 

 

Zo ontdekt u wie er op uw boek zitten te wachten

"Wie zit er nou op mijn verhalen te wachten?" vroeg de veteraan aan me. We waren al even in gesprek. Hij had veel meegemaakt tijdens zijn missies. Maar: "Daarover vertel ik thuis weinig. Ik doe liever leuke dingen met de kleinkinderen."
Dus ik zei: "Schrijf het dan op."
Hij keek afwerend. En toen zei hij: "Wie zit er nou op mijn verhalen te wachten?" Ik vroeg: "Zou u veteranenverhalen willen lezen van honderd jaar geleden?" In zijn ogen vonkte wat. Hij knikte langzaam. Hij begon iets te begrijpen.

Lees verder...

 

 

 

 

 

 

Hoe kom ik aan het talent om een boek te schrijven?

Talent is overschat. Gewoon aan de slag gaan is beter. Iedereen denkt dat een boek vanzelf ontstaat. Zitten en dan stromen de woorden vanzelf. Na een tijdje stromen is het boek af. Presto! Ja, talent hè?
Nou, nee.
De vraag: hoe kom ik aan het talent om een boek te schrijven is eigenlijk een andere vraag:
Heb je talent nodig om een boek te schrijven?
Wederom zeg ik: nou, nee. Het kan best zonder. Voor een boek schrijven is vooral nodig:

Lees verder...

 

 

 

 

 

Waar moet ik beginnen?

Beginnen is gemakkelijk. Tenzij u elke ochtend denkt: "Ja, maar alle begin is moeilijk." Denk liever: "Miljoenen mensen hebben een boek geschreven en ik ga het lekker ook doen." Precies! Mijn steun heeft u!
De beste manier om aan een boek te beginnen is dit: besluit wat uw onderwerp is.
Waar gaat u nou eigenlijk een boek over schrijven? Dat is waar u steeds aan moet denken. Wat zou het toch leuk zijn om... en dan wat u daarna steeds tegen uzelf zegt.

Lees verder...

 

 

 

 

 

Hou de inspiratie met beide handen vast

Inspiratie is pure brandstof bij het schrijven. Wie inspiratie heeft, schrijft lekker door. Dat kan ook zonder, hoor. U kunt ook met uzelf afspreken dat u elke ochtend tussen 7 en 8 uur tweehonderd woorden schrijft. Maar er is een vorm van inspiratie, die u hoe dan ook moet vasthouden.
Met beide handen.
Dat is de inspiratie van het waarom.

Lees verder...

 

 

 

Wat is een schrijfplan? (en is dat wel leuk?)

Een schrijfplan helpt u om van A naar B te komen. Van idee naar uitvoering. Van verlangen naar: "ja, dat boek heb ik geschreven." U kunt ook gaan zitten en gaan tikken in de hoop dat het boek vanzelf af komt. Vind ik ook goed.
Een schrijfplan biedt zekerheid op een behouden aankomst.
Nu weet ik dat veel mensen schrikken van dat woord: schrijfplan. Het klinkt naar moeten en we moeten al zoveel van onszelf en van elkaar. Plus elk plan kan mislukken. Nou, mijn type schrijfplan niet, dat is het mooie ervan. Aan moeten doe ik niet. Wel aan mogen en kunnen.
Dit zit in elk goed schrijfplan voor een boek:

Lees verder...

 

 

 

Tip: schrijf ook een Indisch boek

Het Tong Tong Theater zat bomvol toen Wil Overweel uitlegde wat er op de Indische foto's te zien was: het tehuis van Pa van der Steur. Wil had daar gewoond als kleine jongen. Hij wist alles nog.
Met eigen ogen gezien, zelf gehoord, persoonlijk ervaren: dat is goud waard.
Wil (tachtig plus) had nooit gedacht dat een vol theater naar hem als Oud-Steurtje zou luisteren. Nou, we hingen allemaal aan zijn lippen. Hij leidde ons rond in het verleden. Wat de Steurtjes aten, waar ze sliepen, hoe Pa was, bang zijn voor de oudere jongens, het was zijn eigen persoonlijke verhaal waardoor we allemaal rijker werden. Het applaus was oorverdovend.
Verhalen uit Indië zijn er nooit genoeg. Ik moet zelfs zeggen: verhalen uit Indië zijn er nog veel te weinig.

Lees verder...

 

 

 

Hoe kom ik los als ik vast zit?

"Ik zit vast," zei mijn vriend B. (80+) somber. Hij had een paar hoofdstukken over zijn leven geschreven en opeens hield het op. Hoe moest hij verder. Het ging net zo lekker. En nou dit. Dus hij belde mij.
Ik zei: "Je zit niet vast, B. Toen in de oorlog zat je vast, weet je nog?"
B. moest lachen. En ik zei: "Nou gaan we even praten."
Want ja, lachen is leuk maar daarmee schrijft niemand een boek. B. niet en ik ook al niet. Van het ene moment op het andere geen letter meer kunnen bedenken, dat is beroerd hoor.

Lees verder...

 

 

 

Drie tips om schrijftijd te vinden

Tijd is een kwestie van prioriteit.
Als ik kon borduren, zette ik dat op mijn hoofdkussen en dan werd ik 's morgens vrolijk en actief wakker. Een dag kan opgaan aan niks. Even dit doen en even dat, je kijkt naar buiten en hopla het is al tijd voor de lunch.
Waar blijft uw dag?
Toen ik me sterfelijk begon te voelen, wilde ik mijn tijd van leven goed gebruiken. En ik verlangde naar meer tijd op een dag. Dat heb ik nu. U kunt dat ook.
Wanneer u een boek wilt schrijven, heeft u tijd nodig. Hoe komt u daaraan?

Lees verder...

 

 

 

Zo vergeet u nooit meer een goed idee

Een goed idee komt altijd onverwacht. Tijdens een wandeling. Wanneer ik me buk om een tomaat van de keukenvloer te halen. Of net anderhalve seconde voordat ik het licht uitdoe om te gaan slapen.
Het punt is: een goed idee wil ik vasthouden. Vaak komt er een tweede goed idee achteraan. "O ja, maar dan kan ik ook…" Wilt u een goed idee vergeten? Kan in een seconde. Beter van niet, toch. Met de volgende tips gaat u goede ideeën hamsteren.

Lees verder...

 

 

 

Te oud of niet?

Achter dit saaie boek schuilt het opwindende verhaal van de schrijfster. Zij heet Lorna Page, ze is 93 jaar oud en weduwe.

Dit is haar eerste boek. Het gaat me nou niet zozeer om het boek, A Dangerous weakness is een bloedstollende thriller. Het gaat me om Lorna. Hoe dat ene boek haar hele leven veranderde.
Ja, 93 jaar.

Lees verder...

 

 

 


 



Hoeschrijfikeenboek.nl staat vol met blogs waarmee iedereen een boek kan leren schrijven. Neemt u ook even een kijkje?