Damesbroekjes

terug naar de pagina "Columns"

Op Prinsjesdag heb ik medelijden met de man. Hij mag haast niks. Een rode stropdas is al veel, kunt u nagaan. Daar zaten ze dan, de vrouwen met bizarre hoeden, de mannen in min of meer hetzelfde pak. Onze volksvertegenwoording. Het deed pijn aan mijn ogen.

Ooit had ik verkering met een man die travestiet was. Dat vertelde D. me veiligheidshalve pas toen hij zekerheid had over mijn gevoelens, want in het verleden waren er nogal eens afwijzingen geweest. De man kwam uit Engeland, waar heel veel mannen een verlangen koesteren naar het dragen van damesondergoed. D. ook, en meer dan dat. Hij bezat een grote garderobe met kleding voor elk moment van de dag en de nacht. Ik moest er even aan wennen, voorzover dat kon. Want het was mijn smaak niet. Uiteindelijk liep het mede stuk op zijn peignoir van dunne polyester met tijgerprint, die met roze gevoerd was.

Maar D. heeft me wel de ogen geopend voor bepaalde mannenverlangens. Waarom zouden zij geen kleurige kleren mogen, geen satijnen lingerie, geen hoedjes met veren, geen rokken en geen jurken? Het is alleen maar stof en een maatschappelijke verwachting. Dat laatste kan in een paar generaties veranderd zijn. Sinds D. ben ik advocate van deze goede zaak, vooral op verjaardagen en christelijke bijeenkomsten. En ik kan u zeggen, overal ondervind ik zware tegenstand. Op verjaardagen vraagt men mij honend hoe ik het zou vinden als een date in damesjurk verscheen. De bijbelverwijzingen zal ik u besparen. Ik blijf het gek vinden, die beperking. Het zou moeten mogen. Vrouwen kunnen tenslotte ook broeken dragen, dus het mag best wat eerlijker verdeeld in de kledingwinkel.

Nu is er ook iets dat ik niet begrijp. Een vrouw in mannenkleren krijgt bewondering, terwijl een man in vrouwenkleren snel belachelijk wordt gevonden. Vergelijk: Marlene Dietrich in Der blaue Engel en Dustin Hoffman in Tootsie. Als ik op een zakenbespreking in herencostuum verschijn, vinden ze dat mooi. Maar D. moest het niet wagen op zijn werk te komen in een jurk. Net of vrouwenkleren minder waard zijn.

Elk jaar met Prinsjesdag denk ik hier weer over na, vooral als ik de saaie mannen zie zitten. Blauwe pakken, grijze pakken, rode dassen, blauwe dassen. Een enkeling durft iets, de meerderheid voegt zich. Ik zou er bijna medelijden mee krijgen. Bijna. Omdat ik natuurlijk niet weet, wat deze saaie mannen onder hun pakken dragen aan wufte frivole doldwaze damesbroekjes.