Vierde etage

terug naar de pagina "Columns"

In een flits schoot het idee door mijn hoofd, en voordat ik het goed en wel besefte, waren mijn voeten al op weg gegaan. Even naar de vierde etage, om daar de pyjama's te bekijken. Een vertrouwd warenhuis, een vreemde stad, wie weet hadden ze aanbiedingen.

Ergens tussen de derde en de vierde etage in, klonk er een indringend alarm door de winkel. Daarachter kwam meteen een damesstem, die alle klanten dringend verzocht zich via de nooduitgangen naar buiten te begeven, en de liften te vermijden. Iedereen bleef kalm. Op de smalle roltrappen was het snel vol, maar het brede trappenhuis leek ruimte genoeg te bieden. Een etage verder was het ook daar vol, sommige mensen werden de trap af geholpen wat anderen ophield, en er ontstond het begin van haast.Zo gaat het dus, dacht ik. Dadelijk zie ik het warenhuis ineen storten, met opwaaiende wolken van stof en gruis, die tot in de verre omgeving auto's een mistige aanblik gingen geven. Misschien lukte het me om nog een laatste sms'je te sturen, dat mijn moeder dan zou voorlezen op het journaal. Ook dacht ik aan mijn kleine rode kater Tim, die gelukkig nog heel veel brokjes had. En ik dacht er daarna aan, dat ik toch eigenlijk wel genoeg pyjama's had en helemaal niet naar de vierde etage had gehoeven. Een overbodige manier om te sterven, zouden ze zeggen als ze mijn huis opruimden.

Intussen bereikte ik met de mensenmassa de tweede en de eerste etage en daarna de parterre. Ik keek niet om, alleen vooruit. Bij elke traptrede hield ik me vast aan de leuning, omdat mijn benen gek bibberden. Eenmaal buiten bleef dat zo, maar lopen lukte toch goed. En nu keek ik evenmin om, alleen vooruit naar wat voor me lag. Wèg wilde ik, wèg van dit bijna-dood-gaan, het leven weer in.

De route naar huis liep via de supermarkt, waar ik uit het vriesvak een mini-Viennetta haalde, vanille met chocolade. Op de bank liggend at ik dat op, zonder er veel van te proeven. Tim kwam nieuwsgierig kijken naar deze vreemde geur, want ik koop nooit ijs. "Ik ben er nog," zei ik tegen hem. "Dat had weleens heel anders kunnen uitpakken. Dit is een nieuwe kans, Tim. Wat gaan we ermee doen?" Hij besloot daar eens over te slapen. Zelf weet ik het nog niet precies, behalve dan, dat ik voorlopig geen pyjama's meer zal kopen.