Vanillevla

terug naar de pagina "Columns"

Uiteraard ging ik naar V&D om te kijken hoe de stemming er was, en eigenlijk ook met de verwachting om als klant besprongen te worden met nieuwe aanbiedingen. Maar 't viel mee en tegen tegelijkertijd. Het was er als vanouds. Gewoon, tegen het saaie aan, op een geruststellende manier.

Zou ik het warenhuis missen als het verdween? Echt missen, diep van binnen, op de manier zoals ik naar Maison Krul verlang, al heb ik die winkel nooit gekend. Of zoals ik pijn aan mijn hart krijg, wanneer ik zie hoe platvloers het pand van de Bonnetterie nu is? Dat zijn winkels waar ik zelfs toegang had willen betalen om naar binnen te mogen. Bij V&D had ik een keer willen betalen om er wèg te mogen. Dat was jaren geleden, in een grote uitverkoop van dekbedovertrekken, staand in een lange rij op een overvolle etage, met overal keiharde kermismuziek waardoor niemand elkaar verstond. Een hel op aarde. Maar ja, wel met goedkope dekbedhoezen.

Na het korte verblijf in V&D wandelde ik door de binnenstad met een mentaal notitieblokje. Alleen die winkels zou ik daarin opschrijven, die bij failliet een generatie later nog zouden worden gemist. Uniek in het aanbod moesten ze zijn, met vriendelijke mensen die er graag werkten. Nou, dan weten we het wel. Die winkels zitten bijna allemaal elders, voor zover ze er nog zijn. Mijn blokje kon ik vullen met herinneringen. Een drogisterij waarin een vrouw werkte die een hagelwit kruisbandschort droeg, alleen om haar te zien, verzon ik boodschappen. Twee broers die een paar middagen per week treinonderdelen verkochten. Daar heb ik nog eens bijna kunstgras aangeschaft. En van die typische middenstandswinkels, waar je delicatessen kon kopen als vanillevla in een glazen fles. Allemaal verdwenen. En nu zijn de grote warenhuizen aan de beurt.

Tegenwoordig koop ik het meeste online, of ik bestel wat en laat het bij een supermarkt bezorgen. Het magische van winkelen is voorbij. En dat is geen groot gemis, moet ik zeggen, het is alleen nog even wennen. Soms ga ik naar de stad in een verlangen iets fijns te kopen, iets waarvan ik gelukkig zal worden, en dat zal ik pas herkennen wanneer ik het zie. Dan kom ik thuis met WC-papier van het Kruidvat. Inderdaad, weer een aanbieding.

Nou ja, de tijden veranderen, ik doe gewoon mee, niks aan de hand. Maar die vanillevla mis ik nog altijd.