Leiden, maandag, 5 januari 2015
Les 1: Met lege handen staan. Ja, dat is erg. Toch is er hoop.
Lieve Liefdescursisten,
Ja, hoe gaan die dingen? U zag het helemaal niet aankomen. Het was juist zo fijn de laatste tijd. En toen kwam de bijl van dat gesprek over niet meer voelen zoals het hoorde, een nieuwe start maken, vrienden blijven. Uit. Voorbij. Wederom staat U met lege handen, helemaal alleen. Wat nu?
Dat is de vraag. De kern. Voor u wappert het nog alle kanten op. Dan weer wilt u naar een helderziende om te vragen of het weer goed komt, of u gaat in een vlaag van woede het huis opruimen. U wilt alleen huilen. U kunt juist niet meer huilen. Of nog erger, U voelt niets meer of juist veel te veel.
Ik zou zeggen: laat al die emoties even uitrazen en neem geen onomkeerbare beslissingen. Dus niks weggooien of ritueel verbranden, in de schuur zetten kan ook. Evenmin gaat u stalken, een strafblad komt altijd ongelegen. Blijf waar u bent, tracht het gewone leven voort te zetten en lees door.
Momenteel bevindt u zich in een crisis. Emoties brengen gevarieerde waarom-vragen op en die vragen veroorzaken weer emoties. Dat is normaal. Maar daarom hoeft dat nog geen moment langer te duren dan wenselijk. Met of zonder crisis blijft het een feit, dat de Geliefde vertrokken uit. Wanneer u in de crisis blijft hangen, hoeft U het leven dat is overgebleven nog niet onder ogen te zien. Dat is uw voordeel. Het nadeel ervan is, dat dit eigen leven door de crisis kan verdwijnen. Denk bijvoorbeeld aan huil-uitbarstingen op kantoor op school. Nee, dat moet U niet willen.
Na de crisis komt de kans. Of eigenlijk: door de crisis. Het is zoiets als een akker die een seizoen lang braak moet liggen, voordat er weer wat nieuws op kan groeien.
Wat u moet doen, is het volgende. Ten eerste: maak het zelf uit. De ander heeft de liefde opgezegd, nu moet u dat ook doen. In uzelf. En het ménen. Dus als de Geliefde morgen aan de deur komt en iets stamelt over "vergissen", dan wantrouwt u dat. Gooi de deur maar meteen dicht, Liefdescursisten.
Het gevolg hiervan is een gevoel van leegte in uw hart. Hier begint het goede nieuws. Leegte gaat veranderen in ruimte. Niet meteen. Het heeft tijd nodig. Hoeveel tijd, hangt van u af.
Denkt u eens diep na over wat u ook alweer leuk vond voordat u verliefd werd. Wat U daarom uitstelde want een mens kon niet alles tegelijkertijd hebben. Heeft U weleens plannen gehad waarvan de Geliefde zei dat die echt niet haalbaar waren? Wanneer U deze vragen niet kunt beantwoorden, kunt U informeren bij dierbaren. Die weten dat vast wel.
Hoe dan ook, U heeft nu een lijstje. Dat gaat U in de praktijk brengen, te beginnen met wat het gemakkelijkste uitvoerbaar is. Echt geweldig leuk hoeft het niet te zijn. Dat komt geleidelijk. Op een dag beleeft u er meer plezier aan dan U voor mogelijk hield, of u beseft opeens met een kristalhelder inzicht, dat U niets liever wil dan diepzeeduiken.
Inderdaad, tijdens die romance had u dat nooit gedacht. U bent van crisis naar kans gegaan.
Volgende week ga ik nader in op één van de grote misverstanden in de liefde. Een ** ex terugnemen **, is dat verstandig? U denkt van wel, want iedereen verdient een tweede kans en toen het goed was tussen U-beiden, toen was het zelfs uitstekend. Fantastisch. Ideaal. Doen? Het antwoord op die vraag verneemt u aanstaande maandag van
Uw Liefdesdocente,
vorige lessen: van crisis naar kans
speciaal aanbevolen

Toen de relatie met T. voorbij was, voelde ik me wanhopig. Ik begreep het gewoon niet. Denkend aan T. moest ik altijd huilen, en niet huilend dacht ik aan T. Zonder hem leven leek me onmogelijk.
Ergens in die duistere tijd, brak een moment van genade aan. Terwijl ik lethargisch op de bank lag, besefte ik opeens dat andere mensen wel zonder T. konden leven. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Hoe deden zij dat?
T. had altijd mijn fietsbanden geplakt, maar nu niet meer. De fiets bracht ik naar de fietsenmaker en terwijl hij aan de slag ging, keek ik naar hem. Ik zag enthousiasme en levenslust, ja, een soort geluk was er zeker te zien. Dat er ene T. bestond, wist de fietsenmaker niet eens.
Buiten mijn droevige huis bleek een wereld vol mensen te bestaan, die stuk voor stuk uitstekend door het leven kwamen zonder T. Het troostte me, omdat er voor mij dus ook hoop was. Daarna amuseerde het me. En nu kan ik nauwelijks meer bedenken, waarom ik T. zo nodig meende te hebben.
Template by w3layouts.com

