Kussen

Huid tegen huid, dat is de liefde. Tot het anders wordt. Minder. Niet meer zo vanzelfsprekend als het was.

Alleen

Zit je daar als man. Eenzaam en ellendig. Natuurlijk helpt de drank. Maar alleen op de korte termijn, helaas.

Signaal

Het teken van liefde en verliefdheid, dat is de roos. Een geluk om te ontvangen. Let op de doorns.

Samen

U denkt: wij zijn voor altijd gelukkig. Denkt degene die naast u staat hetzelfde? Weet u dat heel zeker?

Toekomst

Weet u nog, hoe onbezorgd alles in het begin was? En kijk nou eens. Toch bestaat er ware liefde.

Vertrouwen

U weet niet wie uw nieuwe liefde is. Alles is onbekend. Het enige dat u kunt doen is: vertrouwen

Leiden,    maandag,    9    maart    2015



Les    10:    Nooit    verder    dan    het    eerste    afspraakje

Lieve Liefdescursisten,

Er zijn er, die de ene liefde na de andere beleven, moeiteloos en vreugdevol. Er zijn er ook, die nooit verder komen dan het eerste afspraakje. Som is er daarna nog wat mail. Of er arriveren enkele berichtjes. Of die ander heeft het opeens erg druk. Ja, en daar zit u dan. Weer en nog steeds alleen. Ligt het dan toch aan u?

In zekere zin wel, ja. En dat is meteen het goede nieuws. In deze les zal ik uiteenzetten wat u moet veranderen en wat u dient te accepteren. Het onderscheid daartussen bepaalt of u een gelukkig leven kunt hebben of een spiegelbeeld met bittere, cynische lijnen. Zegt u zelf maar waar uw voorkeur naar uitgaat.

Let u eens op de mensen die de ene liefdesrelatie na de andere hebben, vaak nog overlappend ook. Ze zijn en blijven in de relatiemodus. Tweezaam. Als vanzelfsprekend houden ze rekening met de aanwezigheid van een ander. Er is altijd ruimte voor nog een tandenborstel en in bed slapen ze aan één kant, zonder te woelen of te snurken. Een nieuwe liefde kan gewoon instappen. De hele infrastructuur van de romantiek ligt klaar.

En hoe zit het met u? Ja, nee, eerlijk gezegd bent u eraan gewend geraakt dat u nou eenmaal alleen bent. Dus u maakt er wat van. In bed? Bij voorkeur ligt u diagonaal. De badkamer kan wel een sopje gebruiken en uw agenda, misschien is het voldoende om te zeggen dat u er inmiddels erg gehecht aan bent om de dingen op uw eigen manier te doen, en op uw eigen moment. Kijk, daar zit dan eigenlijk geen ruimte in voor de liefde. Uw leven is vol.

En daarmee ligt de oplossing voor de hand. U moet letterlijk en figuurlijk ruimte maken. Dat gaat het snelste door u voor te stellen dat u morgenmiddag de grote liefde zult ontmoeten die 's avonds op bezoek wenst te komen en hoogstwaarschijnlijk zal blijven overnachten. Kijkt u eens rond in huis. In elk vertrek. Precies, zo ontstaat inzicht. Ik zou zeggen, aan de slag.

Dat was deel 1 van het zelfredzame gedeelte. Deel 2 bestaat uit initiatieven nemen om meer eerste afspraakjes te hebben. Deze maakt u niet om de nieuwe ruimte op te vullen. Ik draag u op, om ten minste een heel jaar alleen afspraakjes te maken om er plezier aan te beleven en om te ontdekken welke goede eigenschappen die ander heeft. Denk erom, zoiets is geen passieve bezigheid, van in uw steun leunen en het komt wel of niet u ziet wel. Die mentaliteit moet eruit. U gaat zich actief inzetten om onderhoudend gezelschap te zijn. Glimlach vaker dan u gewend bent. Stel vragen met oprechte interesse. Zorg voor schone en nette kleren, die u goed staan.

Daarmee heeft u alles gedaan wat menselijkerwijs te verwachten valt. Wat overblijft, is blijmoedig accepteren wat er ontstaat. Echt accepteren. Dus niet stiekem gaan zitten wrokken over wat anderen wel hebben en u toch ook verdient. Hoe dat moet? Regelmatig hardop zeggen: ”Ja, maar het is nu eenmaal zoals het is.” Of: ”Ik heb toch ook veel goeds in mijn leven.” Of ook: ”Wie weet wat er nog komt.”

Ik weet dat heel wat Liefdescursisten het op dit punt benauwd krijgen. Ze zijn helemaal niet zo ondernemend. En ze kunnen niet tegen afwijzingen. Wat te doen en wat te laten als u verlegen en onzeker bent? Dat hoort u volgende week maandag van

Uw Liefdesdocente,

Vilan van de Loo

vorige  lessen:  van  crisis  naar kans


speciaal aanbevolen

We hadden weken gemaild, S. en ik, en elke dag was ik wakker geworden met een kloppen hart van verwachting. Zou er mail zijn. Wat zou hij schrijven. Wat als er geen mail was. Het was heerlijk. Toen maakten we een afspraak om elkaar te zien.


Op zich was er niets mis met hem. S. zag er precies zo uit als op de foto en alleen daardoor al kon ik me goed voorstellen dat we bij elkaar pasten. In de spiegelende ruit van het Grand Café zag ik ons samen. Daar zat een stel, zouden ze denken.


Het gesprek liep redelijk. Nou ja, een eerste keer, dacht ik nog, optimistisch als ik ben. Na een uur wilde S. evalueren, wat altijd een slecht teken is.


Hoe ik vond dat het klikte. Behoedzaam lispelde ik iets van: ”Ach....”


En hij? Ferm zei S. dat hij het hierbij wilde laten. Want ik was zijn type niet. Dus, alle goeds en dag hoor. En toen trokken we elk een jas aan en verlieten het Grand Café. S. was verdwenen. De afwijzing deed me pijn. En die dag leerde ik, dat een spiegelende ruit van een Grand Café dus niet altijd gelijk heeft.


Template by w3layouts.com