van  crisis   naar  kans

Lieve Liefdescursisten,

Daar komt het weer. Die opmerking. Zo'n suggestieve vraag. Zou je niet beter. Moet je nu altijd. Waarom doe je niet gewoon. U kunt de kritiek uit uw omgeving nauwelijks meer verdragen. Net u eindelijk weer afspraakjes durft te maken of juist even pauze wilt houden of gek gaat doen door romantisch te experimenteren. Wat moet u beginnen met al die kritiek?

Dat is eenvoudiger dan u denkt. De opties die u kunt overslaan zijn:
*   Niets van aantrekken
*   Erboven staan
*   Lekker laten praten

Dat gaat gewoon niet, omdat u een gevoelig mensch bent en ze het per slot van rekening goed bedoelen. Alleen, het komt er zo ongelukkig uit. Elke keer weer voelt u zich gekwetst, beledigend of afgeremd, en ook nog eens afgewezen.

Ik zou zeggen, hou die gevoelens voor uzelf of bewaar ze voor uw therapiesessie. Al is het uw lieve moedertje zelf die elke nieuwe liefde tot op de grond toe afbreekt, u gaat geen discussie erover beginnen. Daar komt ruzie van, en de geliefde slaat ervan op hol.

Wat u doet, is kiezen op elkaar, kop houden en naar het goede kijken. Dat zijn de intenties van de ander. Uw lieve moedertje wil graag dat u gelukkig bent en ze weet daarvoor maar een enkele manier, en dat is de hare. Wat u dus doet, is het beste in haar reactie erkennen en waarderen volgens de methode van de repeterende grammofoonplaat, waarmee ik bedoel dat u het eindeloos zult moeten herhalen. ”Ik weet dat je het beste met me voorhebt.” En dan niet vervolgen met ”Maar....”. Dat is het stukje kop-dicht.

Kijk, mensen die om u geven, zullen altijd kritiek leveren, of u nu verandert of dezelfde blijft. Dan kunt u net zo goed uw eigen weg gaan bewandelen. Omgaan met kritiek is een oefening die best lang kan duren. Luisteren en de ander laten weten dat u de boodschap ontvangen heeft, is genoeg. Gehoorzamen hoeft niet. Er kan dan een reactie volgen die nogal intensief is. De ander gaat schreeuwen of huilen, komt met verwijten aanzetten of doet iets anders dat u verrast. Niet in meegaan, hoor. Kop-dicht, luisteren en daarna zorgen dat u alleen bent. Dan houdt het vanzelf op.

Hiermee kunt u in feite een twee-sporenbeleid gaan ontwikkelen. Op het ene spoor klinkt het commentaar van uw omgeving, waarmee u leert omgaan. Het andere spoor is veel interessanter: daar kiest u de eigen bestemming en de route erheen.

Want zeg nou eens zelf, Cursisten, als u helemaal zelf mocht beslissen waarin u zin had, romantisch gezien, wat zou u dan wensen? Denk hier ook aan totaal nieuwe ervaringen. Werd u altijd verliefd op een man, spreek dan eens af met een vrouw en andersom. Trof u in het verleden steeds een overspeling varken aan, dan kunt u gaan experimenteren met een open relatie, de roemruchte polyamorie. Wel even inlezen, adviseer ik u met nadruk, dan weet u beter waar u aan begint.

Waar het me om gaat, is dat ontdekt dat u werkelijk en helemaal de ruimte heeft. Dus u hoeft niet te doen wat uw moedertje zegt, en u hoeft evenmin hetzelfde te zoeken wat u altijd zocht, om daarna weer meer van hetzelfde te krijgen. De liefde komt in verschillende smaken, probeer eens wat uit.

Nu zijn er Liefdescursisten, die helemaal niets durven te beginnen omdat ze het slachtoffer zijn geworden van een valse overtuiging. Die is: dat je eerst van jezelf moet houden, voordat een ander van jou kan gaan houden. Ja, u hoort meteen hoe ik erover denk. Want hoe meet je zelfliefde? Hoe weet die ander dat dan? En houden twee mensen altijd precies evenveel van elkaar? De ene vraag roept de andere op, dat ziet u. De antwoorden krijgt u volgende week maandag van

Uw Liefdesdocente,

Vilan van de Loo

vorige  lessen:  van  crisis  naar kans