Leiden, maandag, 12 januari 2015
Les 2: Mijn ex was ideaal Dat kan. Een groot verlies, zult u zeggen.
Lieve Liefdescursisten,
Er zijn gebroken harten die extra pijn doen, buitengewoon veel pijn zelfs, en dat komt door het besef dat degene die weg is, het ideaal was. Zo lief, zo knap, zo intelligent, en vooral zo volmaakt bij u passend, dat komt nooit meer terug. Uw voormalige Geliefde was ideaal. U en uw ex-Geliefde waren ideaal samen. Iedereen zag het. En toch bent u nu helemaal alleen. Is dat niet... vreemd?
Het kan inderdaad zo zijn dat uw ex en u ideaal samen waren. Ideaal wil immers zeggen: aan een bepaalde voorstelling beantwoordend, en die voorstelling is het ideaal. Voor de ene Liefdescursist is het ideaal om samen voor dag en dauw op te staan om zo de zonsopgang te bewonderen, voor de andere Liefdescursist is de zondondergang daarentegen ideaal en dan zijn er óók nog, die het ideaal in de cultuur vinden, niet in de natuur.
Welnu. Uw Geliefde was dus uw ideaal. In principe is dat een kenmerk van verliefdheid. U ziet alles in een nieuw licht, en beoordeelt met andere maatstaven. Dat u toch altijd door die zonsopgang heen wenste te slapen, wat onbegrijpelijk is dat eigenlijk, en uw nieuwe ideaal is elke ochtend samen de natuurbelevenis te ervaren. Dit nu duurt een tijdje of langer. Dan slaapt u door de wekker heen. Hiermee begint de ware kennismaking van elkaar. U bent de idealistische fase voorbij.
Dan is het ook mogelijk, dat u zich aan moest passen om bij de ideale Geliefde te horen. U drinkt nogal graag alcohol, maar aangezien de ander van de blauwe knoop is, gaat u ook over op kamillethee. Of andersom. Dan is er ook die schoonfamilie. En de vrienen die u niet aanstaan. Maar de Geliefde zelf is gelukkig erg lief. Tegen uzelf zegt u, dat het geven en nemen is, en dat er altijd wel wat is, en ook, dat u er veel voor terug krijgt. Het gekke is, dat u dit alles niet tegen de Geliefde zegt. Daar gaat het mis. Verzwijgen leidt tot opkroppen. Dan voelt u ook woede en wrok. U bent een emotionele tijdbom.
Wanneer de Geliefde weg is, blijft u achter met de droom. Wat was het eigenlijk mooi in het begin, zucht u. Ja, waarom bleef het toch niet zo. Bij nader inzien had u best wat meer kunnen doen. Of laten. Of zeggen. U wilt de ander terug want zo iemand vindt u nooit meer.
Klopt. Gelukkig maar, zeg ik er achteraan. Als uw ex-Geliefde ideaal was, zat u nog steeds hand in hand. Iets uit de realiteit heeft dat verhinderd. Wat was het?
A Eerlijk gezegd, moest ik me teveel aanpassen.
B We zagen er samen heel goed uit in de winkelruit. Alleen was ik ongelukkig.
C Voor mij duurt het geluk nooit lang.
D Niks, ik weet me geen raad.
Heeft u D gekozen, dan bent u in negen van de tien gevallen een man. Ga in dat geval terug naar af en bestudeer de basisbeginselen van de romantiek in de Opfriscursus in het Archief. Herkende u zichzelf in C? Depressieven moeten naar de huisarts. Bij A en B kan ik u feliciteren: u bent op weg te begrijpen dat ideaal bij nader inzien zo ideaal niet was.
Dit alles doet pijn, Liefdescursisten. Extra pijn waar u niet op zat te wachten. U moet de breuk zien te verwerken en dan ook nog eens de droom van het ideaal loslaten. Voor het verwerken van liefdesverdriet bied ik EHBO aan. Dat is het eerste goede nieuws. Het tweede goede nieuws is, dat de leegte in uw hart eigenlijk ruimte is. Voor iets nieuws. Iets goeds. Iemand die liever voor u is en ook langer dan de vorige bij u wil blijven.
Een nieuwe Geliefde hoeft niet meteen, hoor. Eerst uithuilen. Laat iedereen maar praten over geen handvol maar een landvol. U moet eerst weer op orde zien te komen. Het betekent dat u ook met eenzaamheid leert om te gaan. Hoe dat moet, hoort u volgende week maandag van
Uw Liefdesdocente,
vorige lessen: van crisis naar kans
speciaal aanbevolen

Al snel vond ik B. een ideale man, waarbij al mijn vorige grote liefdes slechts kennissen leken. B. hield van allerlei dingen, die voor mij nieuw waren. Hij had ook een gevoel voor humor, dat ik elke keer weer verrassend vond. Ik prees mezelf gelukkig, dat ik zoveel kon leren van iemand, dat scheelde enorm veel cursussen en therapie.
Op een dag gingen B. en ik naar een museum. Daar gebeurde iets, dat mijn kijk op B. voorgoed zou veranderen.
In de tentoonstelling die we bezochten, was wegens de interactiviteit een steile loopbrug aangelegd. Alleen al de aanblik vond ik moeilijk, want ik heb hoogtevrees. B. niet. Hij zei: "Ik help je wel." Lief, hè?
Midden op de loopbrug greep hij me vast en deed of hij me eraf wilde gooien. "Hahaha", lachte ik trillend, want ik wilde de man niet bekritiseren. Eenmaal van de brug af, was ik van gedachten veranderd. De kritiek was kort en krachtig: c'est fini, mon ami.
Ach en iedereen zei dat we zo goed bij elkaar pasten. Ja, dat was ook zo. Als ik maar anders was geweest. En heus, dat had ik geprobeerd, maar het alles bij elkaar ging het een brug te ver.
Template by w3layouts.com

