van  crisis   naar  kans

Lieve Liefdescursisten,

Ooit liep ik hand in hand met de liefste man ter wereld en toch voelde ik mij eenzaam. Het verbaasde me. Th. en ik waren innig aan elkaar verknocht, we hadden prachtige toekomstplannen en toch lag daar mijn hand in de zijne, als een leeg ding, zonder gevoel. Dat bleek zo slecht nog niet te zijn, achteraf bezien.

In elke situatie is eenzaamheid mogelijk, Liefdescursisten. Met een grote liefde. Zonder. Als hoofd van een gezin dat zeven kinderen telt. Getrouwd en met een minnaar of minnares. Of alleenwonend driehoogachter. Eenzaamheid zit niet in de situatie, maar in de mens die u bent. Dat is het goede nieuws.

In principe bevat romantische eenzaamheid twee elementen. Het eerste is een gebrek aan emotionele verbinding. Hand in hand lopen is daarvoor niet genoeg, zo ontdekte ik al snel. De liefste man bleek Th. evenmin te wezen, daar kwam ik ook achter. Op zich is dat niet erg. Al zijn er nooit verkiezingen voor, elk logisch denkend verstand begrijpt dat er maar één man de liefste van de wereld kan wezen en de rest van de mannen is dat derhalve niet. Nee, het lag aan mij. Want ik verlangde dat Th. mijn ideaal van Th. zou wezen, in plaats van Th. zoals Th. nu eenmaal was. Als ik naar hem keek, was hij mooier, liever en ook intelligenter dan in de werkelijkheid. De kloof tussen ideaal en realiteit was groot en diep, en daar viel ik in.

Dat is het leermoment van deze week: u moet zich verbinden met wie de Geliefde is, niet met uw droombeeld van de Geliefde.

Nu het tweede element van de eenzaamheid. Dat is onveranderbaar, omdat elk mens nu eenmaal ten diepste alleen is. Daar kunt u tegen tekeer gaan door u steeds in een nieuwe roes van krankzinnige verliefdheid te storten, maar helpen doet dat heus niet. Integendeel. De ontnuchtering zal elke keer meer pijn doen. Maar er is een uitweg. Die heet: accepteren. Wanneer u weet altijd maar meestal onverwacht een ervaring van eenzaamheid te hebben, is dat het nieuwe normaal. Even regent het. Meestal is het droog.

Vaak denk ik, dat de ervaring van eenzaamheid veel meer op waarde geschat moet worden. U kunt het zien als een thermometer van uw romantische gezondheid. Af en toe: alles in orde. Opeens een piek in de emozie: onderzoek uzelve. Was u de Geliefde aan het idealiseren? Of welke Geliefde dan ook, bij gebrek aan kandidaten voor een grote liefde? Oei. Val niet in de kloof. Met de realiteit is het gemakkelijker om te gaan.

Eenzaamheid zit dus in uzelf, Liefdescursisten. De omstandigheden aanpassen is zinloos, zolang u blijft die u bent. En zeg nou zelf, wat is het gemakkelijkste: een ander dwingen tot veranderingen of uzelf wat bijsturen? Precies.

Volgende week behandel ik een gevoelig thema in de liefde en in het leven. Vaak ontvang ik mails van Cursisten die zich niet tot nooit begrepen voelen of een ander niet begrijpen. De wanhopige zinnen die ik lees, ach! En altijd beginnen ze met: "Maar waarom...". Ja, als het zo vreselijk ver heeft moeten komen, is het vaak te ver gegaan. Of er dan nog kansen zijn en wat begrijp eigenlijk inhoudt, dat verneemt u aanstaande maandag van

Uw Liefdesdocente,

Vilan van de Loo

vorige  lessen:  van  crisis  naar kans