van  crisis   naar  kans

Lieve Liefdescursisten,

Soms krijgt u een merkwaardig cadeau van het leven, en bij nader inzien bleek u daar nog om gevraagd te hebben ook. Op een dag verzucht u: “Ik wou dat er eens iets gebeurde”, en prompt gaan ze uw huis renoveren wat elke dag een nieuw avontuur is. Of u roept naar boven: “Geef mij toch een Geliefde met passie, met romantiek, met hartstocht!” Die wordt vervolgens bij u afgeleverd. Nog voor de eerste honderd dagen zijn verstreken, voelt u zich verstikt.

Daaruit moet u twee lessen leren. De eerste is het eenvoudigste. Wanneer u ergens om verzoekt, moet u specifiek zijn. Het kan eigenlijk niet zorgvuldig genoeg. U wilt snel twintig kilo afvallen? Zeg erbij: “op een gezonde manier”, want twintig kilo, dat is één beenamputatie.

De tweede les die u moet leren, is moeilijker maar best te doen. Deze les gaat over het stellen van grenzen. U moet leren om uzelf te beschermen zonder anderen voor de kop te stoten. Iemand wegblaffen is gemakkelijk. Weg is weg. Maar een Geliefde een grens stellen en ervoor zorgen dat de liefde blijft, dat is tout autre chose. En toch kan het.

Wanneer u zich verstikt voelt door een Geliefde, dan is dat uw probleem. Het ligt aan u. Want u kunt er slecht, nauwelijks of helemaal niet tegen. Dat is het goede nieuws, want u kunt uw eigen problemen oplossen.

De eerste stap is belangrijk. Die bepaalt de richting. U benoemt voor uzelf zo precies mogelijk waardoor u zich verstikt voelt. En wanneer dat is begonnen. De eerste week met elke dag een cadeautje was nog leuk. Maar na de derde week begon u zich te ergeren, en na een maand wilde u eigenlijk niets meer. Of in den beginne was dat berichtje elke ochtend en elke avond lief. Na de zesde dag wist u het wel. De regel is: wat voor u te veel is, dat is voor u te veel.

De meeste Liefdescursisten beginnen hier een ja-maar verhaal:
* Ja maar anderen zouden juist hiervoor dankbaar zijn
* Ja maar je moet elkaar nemen zoals je bent dus ik kan er niets van zeggen
* Ja maar overal is wat
Dat zijn dus reacties, waardoor er niets voor u zal veranderen. Graag mee ophouden, Cursisten. Zo saboteert u zichzelf.
Goed. Stap twee. U weet nu waarvan u last heeft. Op enig moment moet u dat aan de Geliefde zeggen, op een manier die gemakkelijk is om naar te luisteren. U gaat dus niet klagen maar vragen.

Vergelijk eens de volgende twee zinnen:
Zin A Hou toch eens op met die tyfusbloemen, ik krijg er eczeem van.
Zin B Wat een prachtige bloemen stuur je me altijd, ik heb behoefte aan meer tijd tussen de boeketten door, zodat ik er langer van kan genieten.

Kort gezegd: met de eerste zin geeft u straf. Met de tweede zin een beloning. De Geliefde krijgt waardering, een vraag en zal graag meewerken. Het doel dat u beiden ooit had was immers samen voor altijd gelukkig te zijn en blijven. Zo houdt u dat doel in ere. Begrijpt u het idee? Dan kunt u het toepassen. Er is evenwel een aandachtspuntje. Stel dat uw lijst Waar Heb Ik Last Van nogal lang is. Twee, drie kantjes en groeiend, want het is net of u wakker bent geworden. Ja, dat kan gebeuren. Misschien heeft uw Geliefde ook wel zo'n lijst over u. Dat is het moment waarop u zich moet afvragen, of u wel bij elkaar past.

Ook deze Liefdesles is ontstaan uit mijn persoonlijke ervaringen. Zo herinner ik me nog dat verschrikkelijke feest waar ik vrolijk en leuk diende te zijn, dit in verband met de wensen van de toenmalige Geliefde, en ik verafschuw feesten. Voor mezelf opkomen durfde ik toen niet, nee-zeggen kon ik niet. Erna was ik dagen, nee wéken knorrig. Hij: "Is er iets?" Ik: waf-waf-waf.
Geliefde exit.
Zo leert men, uit de harde praktijk.

Wat mij ook eens is overkomen, zal ik volgende week met u delen. Ooit had ik een Geliefde die mij zozeer verveelde, dat ik zijn bestaan regelmatig vergat. Dan plakte ik op een keukenkastje een briefje met zijn naam zodat ik die kon onthouden. Het was een beste man, aantrekkelijk ook nog, dus aan hem lag het niet. Wat te doen als de Geliefde verveelt en hoe kan zoiets eigenlijk? U verneemt het aanstaande maandag van uw Liefdesdocente,

Uw Liefdesdocente,

Vilan van de Loo

vorige  lessen:  van  crisis  naar kans