Les 12: Die eeuwige glimlach
Denk aan Doris Day

Leiden, maandag 26 maart 2012

Lieve Liefdescursisten,

Positief denken is mooi, maar 't kan verdomd irritant zijn. Dan zit u daar op een romantisch afspraakje en alles wat u zegt, wordt verdraaid in suikerzoete onzin. U hoort frases als "wie weet waar het goed voor is" en 'loslaten' en bij een stralend "alles komt zoals het komen moet", is de romantische vonk wat u betreft voorgoed gedoofd. Ja, als iemand weigert om na te denken, hoeft u niet aan kussen te beginnen. Naar huis, fijn televisie kijken.

Dat positieve gedoe is tegenwoordig tot norm verheven. Alles moet zo positief mogelijk benaderd, bekeken en verwoord zijn. Anders telt het niet. Heeft u grote twijfels over een afspraakje? Nou, dan moet u vooral toch gaan, want: "Je weet maar nooit". Denkt u dat er tussen X en u geen toekomst is? "Je moet het een kans geven". Waarom zou u?

Iemand die aldoor, aldoor positief is, die ziet geen verschil tussen zwart of wit. Die reduceert alles tot blij meeklappen met de dingen. Met zo iemand kunt u geen fatsoenlijk gesprek voeren. U kunt ook niet op die persoon bouwen.

Maar ja, zo hoort het. Positief.

Daaruit volgt, dat u moet opletten zelf niet meedoet met de gewoonte. Zeg gewoon eens op het hoegaathet dat u een rotdag heeft en daar niet over wilt praten. Moet u eens zien hoe ze schrikken. Hoofdpijn is ook al moeilijk te begrijpen, vooral als u zegt allergisch te zijn voor aspirine en het gewoon moet uitzitten. Oprecht negatief als iets ellendig is, daar schuilt waarheid in.

In de romantiek pleit ik voor een dosering van ellende en geluk. Nooit alleen het een of alleen het ander, en evenmin een verantwoorde balans. Dat verveelt, en als het niet verveelt, heeft u verkering met een mensch zonder ziel. Neem dan liever een hond.

Denkt u ter inspiratie eens aan Doris Day, de eeuwig glimlachende filmster. Altijd blij, of het nu in de jaren '50 films was of in de jaren '70 televisieshows. Een icoon van positiviteit. En wat moesten we later over haar leren? Ellendige huwelijken, diepe eenzaamheid, dierenactivisme. Dan vertrouw je niemand meer die zo breed en gul glimlacht. Want je weet niet wat erachter schuilt. Die glimlach is hetzelfde als dat positieve: een muur.

Dus u begrijpt, waarom dat niet werkt in de liefde. U moet waar zijn, en echt, dus negatief en positief en monochroom. Anders voelt uw Geliefde zich vroeger of later bekocht. Of u. Beschouw Doris Day als uw schrikbeeld: zo moet het dus niet.

Volgende week besteed ik aandacht aan leugens en andere onwaarheden in de romantiek. Ja, dat ligt in het verlengde van deze les, heel goed Liefdescursisten. Ik zal u uitleggen wie Rock Hudson ook al weer was. Dat is een verhaal, u zult zeggen, dat is toch te mooi om waar te zijn.

Tot maandag,